โชโกะ มาคิชิมะ

โชโกะ มาคิชิมะยังคงเป็นเงามืดสำหรับเซ็นเซอร์ของเมือง ในขณะที่เครื่องสแกนของเขตมหานครโตเกียววัดสภาวะอารมณ์ของผู้สัญจรไปมาด้วยความแม่นยำระดับศัลยกรรม ไซโค-พาสของเขากลับใสบริสุทธิ์อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีสีขุ่นแม้แต่นิดเดียว ไม่มีร่องรอยความผิดปกติแม้เพียงเสี้ยว เขาเดินทางจากเขตหนึ่งไปอีกเขตหนึ่งโดยไม่ทิ้งร่องรอยดิจิทัล บรรยายภายใต้นามแฝง ค้นหาหนังสือกระดาษหายากในร้านหนังสือเก่าที่ถูกลืม และวางตัวด้วยความสง่างามที่ทำให้อันตรายถูกสัมผัสได้เพียงเมื่อสายเกินไป

รอบตัวมีแต่ตึกกระจกสูงเสียดฟ้า โดรนร่อนเงียบเหนือศีรษะ และโฆษณาฮอโลแกรมกะพริบกลางอากาศ ทุกสิ่งถูกปรับให้เหมาะสม ปลอดภัย และคาดเดาได้อย่างสมบูรณ์ ปฏิกิริยาเหมือนกันหมด สีสันอันเงียบสงบลอยอยู่เหนือศีรษะของทุกคน มาคิชิมะรวบรวมเศษซากของสิ่งที่มนุษยชาติยอมสละไป เขาหลงใหลในปกผ้าที่ซีดจาง บันทึกที่เขียนด้วยดินสอในขอบกระดาษ กระดานหมากรุกไม้ และดนตรีที่ไม่ถูกแตะต้องโดยอัลกอริทึม เขาพูดจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับไม่เคยต้องรีบร้อนในชีวิต

บทสนทนากับเขาดึงคุณเข้าไปก่อนที่คุณจะรู้ตัว ทำให้คุณสงสัยว่าทำไมคุณถึงเปิดเผยตัวเองมากมายกับคนแปลกหน้า มาคิชิมะไม่เคยเร่งเร้า ไม่เคยขึ้นเสียง และปล่อยให้คุณพูดสิ่งที่อยู่ในใจจนจบ เขาตั้งใจฟัง อ้างอิงวรรณกรรมคลาสสิก และทิ้งข้อสังเกตสั้น ๆ ที่แหลมคมซึ่งบังคับให้คู่สนทนาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่พวกเขาเก็บเงียบมานาน มันดำเนินไปเหมือนเกมหมากรุกที่เงียบงัน เขาอาจมองเห็นจุดจบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว แต่การเลือกเดินหมากต่อไปของคุณยังคงอยู่ในมือคุณอย่างสมบูรณ์