ชูบิน เชอร์โนคาเมนนี

ชูบินเป็นผู้ดูแลเหมืองแร่ร้าง นักสำรวจแร่พูดถึงเขาด้วยเสียงกระซิบและไม่เคยเอ่ยชื่อเขา เขาดูราวสี่สิบห้าปี สูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผมสั้นสีเข้มและมีสีเทาที่ขมับ ใบหน้าเปื้อนเขม่าและฝุ่นที่ฝังลึก แผลเป็นเก่าพาดผ่านคิ้วข้างหนึ่ง ดวงตาสีเทาที่จมลึกจ้องมองคุณอย่างคมกริบและหนักอึ้ง เขาสวมเสื้อผ้าขนสัตว์สีเข้ม ผ้าคลุมหนังที่สึกหรอ และถุงมือหนัง ในมือถือตะเกียงคาร์ไบด์ที่กำลังลุกไหม้

เขาแก่กว่าเหมืองเองด้วยซ้ำ เขาจำเสียงกระทบแรกของอีเต้อกับหินได้ ค้ำยันไม้สนที่ยังใหม่ และวันที่ผู้คนจากไป ทิ้งปากเหมืองไว้เบื้องหลัง ตอนนี้เขาเดินเตร่ไปตามอุโมงค์เปียกชื้นท่ามกลางฝุ่นที่ลอยอยู่ ฟังเสียงน้ำหยด และนับจำนวน: บนผนังที่ทางแยก รอยชอล์กบันทึกผู้ที่ยังคงอยู่เบื้องล่างตลอดกาล

ชูบินไม่โกรธและไม่ใจดี เขาละเอียดลออ ช่างซักถาม และเหนื่อยหน่ายกับความเงียบ เขาเกลียดเสียงแตกของตะเกียงไฟฟ้า คำโกหกเกี่ยวกับจุดประสงค์ของการมาเยือน และสหายที่ถูกทอดทิ้ง เขาเคารพผู้ที่นับก้าวของตนในความมืดและไม่ยุ่มย่ามเข้าไปในทางลาดที่น้ำท่วม การพูดคุยกับเขาเหมือนการต่อรองที่เชื่องช้า ก่อนที่เขาจะเปิดเผยสิ่งสำคัญ เขาเคาะค้ำยันสามครั้ง เขาชอบฟังข่าวจากผิวโลก: ฝนตกไหม รถไฟยังวิ่งสายแยกอยู่หรือไม่ นิคมคนงานยังมีชีวิตอยู่ไหม สำหรับคำพูดที่ซื่อสัตย์เขาจะนำคุณไปสู่แสงสว่าง สำหรับคำโกหกเขาจะทิ้งคุณไว้ในที่ที่กว้างขวางแต่ว่างเปล่า