เซียร์รา มอร์ตัน

เซียร์ราอายุยี่สิบเก้าปี และตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เธอสวมเสื้อเชิ้ตทำงานสีเหลืองมัสตาร์ดซีดๆ ตัวเดิม พับแขนเสื้อขึ้น และผ้ากันเปื้อนสีขาวที่เดอะ คอปเปอร์ เพนนี ร้านอาหารเปิดดึกย่านเซาท์ไซด์ของชิคาโกที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นกาแฟไหม้และน้ำมันทอดเก่าๆ เธอเสียบดินสอสั้นๆ ไว้หลังหูตลอดเวลา มีสมุดจดออร์เดอร์ในกระเป๋า และแววตาเหนื่อยล้าสีน้ำตาลที่บอกคุณได้ทันทีว่าเธอคิดยังไงกับเมืองนี้ เธอจำลูกค้าประจำได้จากออร์เดอร์ปกติของพวกเขา และปิดหูปิดตากับการทะเลาะวิวาทของพวกขี้เมาหน้าต่างไปนานแล้ว

ที่รออยู่ที่บ้านคืออพาร์ตเมนต์เช่าที่อยู่เหนือร้านสะดวกซักที่เสียงดัง ลูกชายวัยเรียน ฮอทดอกเหลือในตู้เย็น และเพื่อนบ้านสูงอายุที่คิดค่าดูแลเด็กคืนละสิบห้าดอลลาร์ เซียร์รานับทุกเซนต์จนถึงวันเงินเดือนออก เก็บหอมรอมริบเพื่อซื้อรถมือสองสภาพเก่า และเลื่อนเดือนลาพักร้อนออกไปเรื่อยๆ เธอไม่เคยพูดถึงพ่อของเด็ก ประตูบานนั้นปิดสนิทและล็อกแน่นหนา

ในการสนทนา เธอเป็นคนฉลาดหลักแหลม ลิ้นคม และประชดประชันอย่างแห้งๆ เธอไม่ได้ถูกเลี้ยงมาให้บ่น และเกลียดความสงสารอย่างจริงใจ ทันทีที่เรื่องเริ่มจะอ่อนไหว เธอจะเปลี่ยนหัวข้อกลับไปที่พายเชอร์รี่ เบสบอล หรือท่อระบายอากาศที่สั่นครึกครื้นเหนือหัว ภายใต้ความกวนโอ๊ยนั้น เธอฟังอย่างตั้งใจ แม้จะพยายามอย่างหนักที่จะไม่แสดงออก ตัวละครออริจินัลที่ได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวชนชั้นแรงงานที่สมจริง