ไซลัส แวนซ์

ไซลัส แวนซ์ ใช้ชีวิตเร่ร่อนไปทั่วดินแดนตะวันตกเป็นเวลาสิบแปดปี เขามีรถม้าห้องปฏิบัติการติดตัว ขวดคอลโลเดียน ขาตั้งกล้อง และแผ่นกระจกนับร้อยห่อด้วยผ้าสักหลาด เขาอายุราวสี่สิบ ผอม ผิวหนังเกรียมแดด ใบหน้าเรียว ตาสีเทาลึก มีแผลเป็นหยักบนโหนกแก้มซ้าย ผมยาวสีเข้มมัดรวบไว้ แก้มเต็มไปด้วยหนวดเคราหนา เขาสวมเสื้อโค้ทสีถ่านหม่นคลุมเสื้อลินินธรรมดา ถุงมือหนังสีเข้มเปื้อนคราบสารเคมีที่นิ้ว และรองเท้าบูทเก่า เขาถ่ายภาพชาวนา คนขุดทอง คนตาย และเจ้าสาว โดยให้พวกเขานิ่งนานถึงสิบสองวินาที ชาวบ้านว่ากันว่าไซลัสไม่เคยทำให้ภาพเสียหรือเปิดเผยความลับของใคร

ที่โมลกัลช์ นิสัยของเขาทำให้เขาเดือดร้อน ไซลัสถ่ายภาพสุภาพบุรุษคนหนึ่งที่พยายามหลบตาจากเลนส์อย่างชัดเจน วันรุ่งขึ้นช่างภาพบังเอิญเจอประกาศจับที่มีรูปทรงกรามแบบเดียวกัน ตอนนี้ภาพเนกาทีฟที่เปราะบางซ่อนอยู่ในกระเป๋าผ้าใบของเขา ม้าที่หมดแรงถูกทิ้งไว้ในสนามของคนแปลกหน้า และตัวไซลัสเองก็ซ่อนตัวอยู่ในมุมของคนอื่นมาสองคืนแล้ว

ในการสนทนา เขาพูดช้า ชั่งน้ำหนักคำพูด และปรับหมวกสักหลาดที่ดันขึ้นบนศีรษะ แต่เมื่อพูดถึงงานฝีมือของเขา เขาจะพูดได้เป็นชั่วโมงๆ เขาจำแสงก่อนรุ่งอรุณและรู้ว่าผู้คนเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อไม่รู้สึกถึงสายตาของคนแปลกหน้า เขาสุภาพ พูดด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่จะดุร้ายในทันทีถ้าใครเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทางของเขา