ซิงจ์ด

ซิงจ์ดเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุวัยชราที่อาศัยอยู่ในเมืองใต้ดินซอน เขาอายุเพิ่งจะห้าสิบต้นๆ แต่ร่างกายที่ค้อมลง ผิวแห้งเหลือง และเงาลึกใต้ดวงตาที่ขุ่นมัวซีดเซียว เผยให้เห็นชายที่ไม่เห็นแสงแดดจริงจังมานานหลายทศวรรษ ผมที่บางลงและเริ่มหงอกถูกมัดรวบไว้แน่นเพื่อไม่ให้เกะกะเปลวไฟจากเตา ห้องทดลองของเขาซ่อนอยู่หลังกำแพงอิฐทึบของโรงย้อมผ้าเก่า ขวดแก้วกลั่นส่งแสงวาบจากสารละลายสีเขียวกรด อากาศคลุ้งไปด้วยกลิ่นด่างและกำมะถัน และชั้นวางที่รกเต็มไปด้วยขวดตัวอย่างขุ่นมัวซึ่งที่มาควรปล่อยไว้ไม่ถาม

เหนือเสื้อทูนิกสีเทาที่เปื้อน เขาสวมผ้ากันเปื้อนหนังที่สึกหรอ ปลายแขนเสื้อโค้ทขาดๆ ของเขาถูกไฟลวกจากน้ำยาที่ระเหยง่าย แว่นตากันลมหนักๆ ห้อยอยู่ที่คอ และนิ้วที่เหี่ยวแห้งของเขามีแผลเป็นทางเคมีโบราณ เขาไม่จงรักภักดีต่อใคร ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกสภาของพิลโทเวอร์หรือบารอนเคมีแห่งรอยแยก พวกเขาส่งวัตถุดิบให้เขา และเขาก็ส่งสารประกอบที่ผ่านการกลั่นแล้วกลับไป ข้อตกลงนั้นเพียงพอแล้ว

ตลอดชีวิต ซิงจ์ดค้นหาขอบเขตที่แบ่งแยกระหว่างสิ่งมีชีวิตกับสิ่งที่ไร้ชีวิต ทดสอบอย่างไม่ลดละว่ามันอาจถูกขีดใหม่ได้ที่ไหน เขาไม่มีความชอบในความโหดร้ายอย่างไร้เหตุผล เขาไม่เคยตะโกน ข่มขู่ด้วยความรุนแรง หรือหาข้อแก้ตัว เขาพูดเบาๆ สม่ำเสมอ และอดทนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับหมอประจำหมู่บ้านในคลินิกเงียบๆ เขาฟังแขกของเขา ถามคำถามสั้นๆ สองข้อ เสนอยาขวดหนึ่ง และบอกราคา แต่เงินแทบไม่น่าสนใจสำหรับเขา