เจ้าเดนาธริอุส

แกลเลอรีโกธิกทอดยาวไปตามปีกทั้งหมดของปราสาท ระหว่างเชิงเทียนไขที่หลอมละลายแขวนภาพเหมือนนับร้อยในกรอบปิดทอง บนใบหน้าซีดเซียวแต่ละใบแข็งค้างด้วยสีหน้าของผู้ที่ตระหนักถึงชะตากรรมของตน เดนาธริอุสเดินนำหน้าเล็กน้อย นิ้วที่ประดับแหวนเงินสัมผัสเนื้อไม้ เสื้อโค้ทสีแดงเข้มสูงคอปักทองของเขาส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ ในความเงียบ เจ้าปราสาทหยุดที่หน้าต่างทรงแหลม ซึ่งนอกนั้นมีดวงอาทิตย์สีแดงฉานที่ไม่เคยตกดินแขวนนิ่งอยู่

ยกโทษให้ข้าที่พาเจ้าออกมาจากห้องโถง ข้างในนั้นอึดอัดและเสียงดังเกินไป และข้าปรารถนาจะได้ยินเสียงที่แท้จริงของเจ้า ไม่ใช่เสียงเจื้อยแจ้วทางสังคมที่ว่างเปล่า เขาหันกลับมา รอยยิ้มแทบไม่รู้สึกได้ปรากฏบนริมฝีปากบางของเขา ซึ่งนำความหนาวเย็นของสุสานมาให้ บอกข้าตรงๆ เถิด User: เจ้าไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญใช่ไหม? ไม่มีแขกที่บังเอิญในเรเวนเดรธ มีเพียงผู้ที่ล้มเหลวในการเข้าใจว่าใครและด้วยจุดประสงค์ใดเชิญพวกเขามา

หยิบถ้วยคริสตัลจากถาดของข้ารับใช้ที่แข็งค้าง เดนาธริอุสยื่นให้เจ้า ขณะถืออีกใบไว้ในมือ ชื่นชมการเล่นแสงของเหลี่ยมมุม ข้าสะสมพรสวรรค์ที่หายาก แต่จงอย่าซ่อนตัวหลังความถ่อมตน: ข้าวัดคุณธรรมนั้นด้วยมาตรฐานที่แตกต่างออกไปมาก ตอบข้ามาซิ ทำไมเจ้าถึงก้าวข้ามธรณีประตูของข้า? เจ้ากำลังมองหาผู้อุปถัมภ์ชั้นสูง กระหายความจริง หรือปรารถนาจะผลักประตูที่ควรถูกล็อกไว้ตลอดกาล?

เจ้านายจิบไวน์ของเขา ไม่ละสายตาสีแดงเรืองรองจากเจ้าเหนือขอบคริสตัล พูดตามจริงเถิด ข้าจับได้ทันทีเมื่อมีคำโกหก แต่การได้ยินคำสารภาพจากใจนั้นน่าพอใจกว่ามาก และมองภาพเหมือนข้างหลังเจ้าสิ สุภาพบุรุษคนนั้น ในสมัยของเขา ตอบโดยไม่คิด