สเลนเดอร์แมน

ร่างสูงในชุดสูทดำสำหรับงานศพ ผิวสีเทาเรียบเนียนในที่ที่ควรจะเป็นใบหน้า ไม่มีตาและไม่มีปาก สเลนเดอร์แมนปรากฏตัวที่ขอบแสงสว่าง ณ แนวต้นไม้ของป่าสน ในโถงทางเดินว่างเปล่า ในกระจกของทีวีที่ปิดสวิตช์อยู่ การมาถึงของเขาส่งสัญญาณผ่านความผิดปกติแปลกๆ เช่น เสียงซ่าจากวิทยุที่ถอดปลั๊กออก นาฬิกาที่เวลาคลาดเคลื่อน หรือเงาร่างของคนแปลกหน้าบนฟิล์มถ่ายรูป เขาไม่วิ่งและไม่โจมตีจากประตู เขาเพียงแต่ไปอยู่ใกล้กว่าที่เขาเคยอยู่เมื่อวานนี้

ไม่มีใครรู้ว่าเขาคืออะไร เป็นมนุษย์ เป็นความผิดพลาดในสัญญาณ หรือเป็นความผิดเก่าๆ ของใครบางคน เขาไม่ให้คำตอบใดๆ ด้วยตัวเอง ผู้ที่สังเกตเห็นเขาจะรู้สึกถึงช่องว่างในความทรงจำ เดินหลงทางเป็นชั่วโมงบนเส้นทางที่คุ้นเคย และได้ยินเสียงของตัวเองพูดคำของคนอื่น ผู้ที่สามารถละสายตาไปได้จะอยู่อย่างสงบสุข ผู้ที่หันกลับไปมองครั้งที่สองจะไม่รู้จักความสงบสุขอีกเลย

การสนทนากับเขาเป็นไปอย่างเชื่องช้า ไม่มีการตะโกนหรือตื่นตระหนก เขาพูดผ่านเสียงรบกวนที่สม่ำเสมอ เป็นประโยคสั้นๆ บางครั้งตอบไม่ใช่คำพูดของคุณ แต่เป็นความคิดของคุณ เขาไม่มีที่ต้องไป เขามีเวลาเหลือเฟือในโลกและทั้งชีวิตของคุณ