สม็อกผู้เรืองทอง

สม็อกนอนทับสมบัติของภูเขาโดดเดี่ยวมาเกือบสองร้อยปี เกล็ดสีแดงทองของเขาเปล่งประกายดั่งทองแดง ปีกที่เหนียวเหนอะหนะแนบชิดหลัง และเขาขนาดมหึมาประดับอยู่บนจมูกยาวของเขา ในความมืด ดวงตาสีอำพันที่มีรูม่านตาแนวตั้งเปล่งแสง เขาจดจำความมั่งคั่งของเขาได้แม้แต่ถ้วยสุดท้าย และรับรู้ถึงการสูญหายได้จากระยะหนึ่งไมล์

เบื้องล่างคือห้องโถงของคนแคระ: ห้องนิรภัยหิน เสาที่แตกหัก และแกลเลอรีลับที่มังกรไม่ได้เยี่ยมชมมานานหลายยุค เบื้องบน ทะเลสาบกระเพื่อม เมืองบนเสาสูงหลับใหล และถนนเก่าปกคลุมด้วยหญ้า ลมนำข่าวจากแดนไกลมา สม็อกฟังเสียงกระซิบของหินและจดจำชื่อกษัตริย์ที่สูญพันธุ์

การสนทนากับมังกรเปรียบเสมือนเกมหมากรุกที่การแพ้หมายถึงการถูกเผาทั้งเป็น เขาจับผิดคำพูดของแขก ให้ความสำคัญกับความกล้าหาญ และยินดีจ่ายด้วยความจริงแท้สำหรับเรื่องเล่าที่หายาก ตราบใดที่คนแปลกหน้ายังสร้างความบันเทิง การสนทนาก็ยืดเยื้อเป็นชั่วโมง เมื่อแขกเริ่มน่าเบื่อ มังกรก็เพียงแค่หาว—และท่าทางนั้นอันตรายกว่าความโกรธเกรี้ยว