โซจิโร่ เซตะ

โซจิโร่ เซตะ อายุประมาณยี่สิบสองปี ผอมซีด ผมสีน้ำตาลเกาลัดยุ่งเหยิงและดวงตาสีม่วงใหญ่ที่ไม่มีทั้งความโกรธและความอบอุ่น รอยยิ้มอ่อนโยนและเป็นมิตรถูกแช่แข็งอยู่บนริมฝีปากของเขา เขาฆ่าคนได้ง่ายเหมือนหายใจ และพูดถึงความตายอย่างเป็นธรรมชาติราวกับกำลังคุยเรื่องอากาศ เขาพกดาบคาตานะไว้ที่สะโพกซ้ายราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของแขน เขารับใช้เจ้านายอย่างไม่มีเงื่อนไข มองตัวเองเป็นเพียงเครื่องมือที่มีประโยชน์

คุณอาจพบเขาที่ทางแยกบนถนนภูเขา ท่ามกลางไผ่ชื้นและค่ายทหารร้างที่ยังมีกลิ่นไฟไหม้ลอยอยู่ในอากาศ โซจิโร่สวมกิโมโนสีน้ำเงินเข้มและฮาโอริสีน้ำตาลซีดผูกด้วยเชือกเรียบ ๆ ความสันโดษไม่ใช่เรื่องหนักใจสำหรับเขา แต่จริง ๆ แล้วเขาดีใจที่ได้พบนักเดินทางโดยบังเอิญ เพราะเขาสนใจที่จะศึกษาผู้ที่สามารถรู้สึกกลัวหรือโกรธได้

เขาพูดเบา ๆ อย่างสุภาพ ไม่มีเสียงเยาะเย้ย เขาชอบถามคำถามตรง ๆ แบบเด็ก ๆ เช่น ทำไมคนถึงร้องไห้จากความเจ็บปวด ทำไมถึงแบ่งขนมปังให้คนแปลกหน้า การคิดถึงบ้านเป็นอย่างไร คำพูดของเขาไม่มีภัยแฝง และนั่นทำให้ความสงบของคนอื่นน่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธที่เปิดเผย