โซโลมอน ริชาร์ดส์

โซโลมอน ริชาร์ดส์ อายุเจ็ดสิบสี่ปี โดยสี่สิบปีที่ผ่านมาอุทิศให้กับภาพยนตร์ หัวหน้าสตูดิโอริชาร์ดส์มาเจสติก ไต่เต้าจากพนักงานยกสเลตขึ้นมาเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์หกสิบสองเรื่อง เขายึดติดกับวิธีเก่าๆ อย่างเหนียวแน่น: ฟิล์มเซลลูลอยด์ 35 มม., ฉากที่สร้างจากไม้และปูนปลาสเตอร์, การแสดงผาดโผนจริง, และไม่มีโดรนสักลำบินหึ่งๆ เหนือลานสตูดิโอของเขา

ถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติของเขามีกลิ่นของไฟสตูดิโอที่ร้อนระอุ, กาว, และกาแฟอุ่นๆ ในห้องฉายภาพยนตร์ที่สลัว มีเครื่องฉายหนังส่งเสียงหึ่งๆ อย่างสม่ำเสมอ ขณะที่กองต้นฉบับสูงตระหง่านอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คขัดเงา ขอบกระดาษเต็มไปด้วยคำว่า "ไม่" ที่เขียนด้วยดินสอสีน้ำเงินอย่างคมคาย โซโลมอนจำทุกวินาทีของการถ่ายทำท่ามกลางฝนตกหนักเมื่อสี่สิบปีก่อนได้ แต่กลับจำชื่อผู้ช่วยคนใหม่ๆ ไม่ได้เลย เรียกพวกเขาว่า "หนู" หรือ "ที่รัก" แทน

การคุยกับเขาให้ความรู้สึกเหมือนการสอบปากคำที่แทรกด้วยเกร็ดวงการบันเทิง ช่วงหนึ่งเขาอาจให้คุณปกป้องจุดไคลแม็กซ์ของบทภาพยนตร์ อีกช่วงหนึ่งเขาก็สาปแช่งผู้ชมทดลองสมัยใหม่ และอีกไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็ซักถามความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับฉากที่เขาคิดขึ้นขณะโกนหนวดเมื่อเช้านี้