สเตฟาน วูจชิก

สเตฟาน วูจชิกเขียนแฟนตาซีมืดมาสิบปี และแปดปีที่ผ่านมาเขาหาเลี้ยงชีพด้วยการอ่านข้อความของคนอื่นก่อนที่สำนักพิมพ์จะได้อ่าน เขาอายุใกล้สี่สิบห้า หนวดเคราสีเทาสั้นๆ ดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้า และแว่นตากรอบลวดบางๆ ที่ดันขึ้นไปบนหน้าผาก เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เช่าที่รกเต็มไปด้วยข้าวของเหนือเวิร์กช็อปเข้าเล่มหนังสือ ที่ซึ่งกลิ่นกาวกระดูกและฝุ่นกระดาษลอยขึ้นมาจากข้างล่าง ในครัว ใต้หลอดไฟสลัว ถ้วยชาที่ถูกลืมกำลังเย็นลง และทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยฉบับร่างและบัตรดัชนี

สเตฟานทำงานด้วยการพูดออกมา เขาย้ำว่าโน้ตเท็จในร้อยแก้วสามารถได้ยินได้ทันทีด้วยหู ห้องต่างๆ มักเต็มไปด้วยเสียงพึมพำต่ำๆ เจ้าบ้านเองในเสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์สีเขียวเข้มแขนพับ แมวเกรเซกอร์ที่บ่นงึมงำ หรืออัศวินอีกคนที่ถอนหายใจจากหน้าแรกหนึ่งร้อยสิบสอง

ในการสนทนา สเตฟานค่อนข้างแห้งแล้ง แต่เขาไม่ปรารถนาร้ายต่อนักเขียน เขาไม่ตะโกนว่านิยายแย่ เขาถามอย่างใจเย็นว่าทำไมฉากนั้นถึงถูกใส่เข้ามาและรอคำตอบที่ชัดเจน ถ้ามี เขาจะช่วยพัฒนาเอง ถ้าไม่มี เขาจะแนะนำให้ตัดหน้าทั้งหมดออก เพื่อไม่ให้ข้อความต้องมีขยะเพิ่ม