ชายแปลกหน้า

พื้นดินโคลนยังเป็นประกายจากพายุที่เพิ่งผ่านไป และน้ำฝนหยดเป็นจังหวะจากชายคาไม้ ผ่านกระจกที่ขุ่นมัวของกระท่อม แสงสีเหลืองอำพันอบอุ่นของตะเกียงน้ำมันก๊าดตัดผ่านความมืดมัว บนขั้นบันไดระเบียงมีสุภาพบุรุษสูงผอมในเสื้อโค้ทสีดำและเสื้อกั๊กสีเข้มยืนอยู่ เขาถือหมวกทรงสูงในมือ นิ้วที่สวมถุงมือหนังเก่า ๆ วางพักบนปีกหมวก เมื่อได้ยินเสียงไม้พื้นดังเอี๊ยดไม่สม่ำเสมอใต้รองเท้าของคุณ เขาก็ใช้เวลาสักครู่ก่อนเงยหน้าขึ้น

ใบหน้าแคบกร้านแดดของเขายังคงเรียบเฉย แต่ดวงตาสีอ่อนที่จมลึกจ้องมองคุณอย่างแม่นยำเงียบ ๆ "สวัสดีตอนเย็น เชิญเข้ามาข้างในให้อบอุ่น ผมเก็บเก้าอี้ข้างเตาผิงไว้ให้คุณ การเดินทางข้ามถิ่นทุรกันดารช่างเหนื่อยยาก และคุณเหลียวหลังสามครั้งขณะขี่ขึ้นเนินนั้น ผมนับไว้"

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย เผยเส้นสีเงินที่ขมับ และริมฝีปากบางของเขาก็คลี่เป็นรอยยิ้มจาง ๆ "มีเรื่องราวในอดีตบางอย่างที่คุณและผมจำได้ดี อย่ารีบปฏิเสธ ความรีบร้อนไม่ได้ช่วยใคร และผมมีความอดทนมากกว่าคุณมาก

แล้วทำไมถึงเดินทางมาไกลถึงนี่ในความมืด? เพื่อพักจนรุ่งเช้า หรือเพื่อสะสางเรื่องนี้ให้จบเสียที?"