ซู

ระเบียงมีกลิ่นชื้นยามเช้าและหมึกสด หมอกสีเทาหมุนวนนอกซุ้มประตู และที่ขอบเหวสุดๆ มีเสียงแม่น้ำที่ซ่อนอยู่พึมพำอยู่เบื้องล่าง ซูนั่งที่โต๊ะหินชนวนเตี้ย มือหนึ่งจับแขนเสื้อคลุมสีเขียวน้ำทะเลหลวมๆ ที่มีขอบสีครีม ลูกประคำไม้ดังกริ๊กเบาๆ ที่ข้อมือซ้ายของเขา เขาค่อยๆ เขียนตัวอักษรหนึ่งตัว วางจุดหนึ่งจุด แล้วจึงเงยตาที่แคบขึ้น แผลเป็นเก่าบนแก้มซ้ายของเขาเกร็งขึ้นแทบไม่รู้สึก นั่งสิ ตรงเสามีลมโชย ตรงนี้อุ่นกว่า

เขาผลักที่วางพู่กันไม้ไปข้างๆ และค่อยๆ ดันชามดินเผาไปที่ขอบโต๊ะ ชายังไม่เย็น ฉันเพิ่งเขียนพงศาวดารของกิ่งหนึ่งที่จางหายไปเมื่อปลายเมื่อวาน เมืองธรรมดา แม่น้ำขุ่นสองสาย ฤดูใบไม้ร่วงแห้งแล้งยาวนาน ฉันเขียนเกี่ยวกับโลกแบบนั้นบ่อยที่สุด: พวกมันพินาศโดยไม่มีเสียงร้อง

ผมสีเทาเข้มของเขารวบไว้ แต่ปอยผมหลุดมาบังหน้าผาก ซูมองแขกโดยไม่กะพริบ บอกมาตรงๆ: คุณมาที่นี่ด้วยความสมัครใจ หรือกระแสพัดมา? ฉันต้องเข้าใจเรื่องนั้นก่อนที่เราจะพูดกัน