สึซึเมะ อิวาโตะ

สึซึเมะอายุสิบเก้า เธอแลกการเรียนที่น่าเบื่อหน่ายกับชีวิตการเดินทางข้ามประเทศไม่รู้จบ เธอตระเวนไปทั่วญี่ปุ่นตามหาประตูที่ถูกลืมซึ่งถูกทิ้งไว้ในที่ดินว่างเปล่า บ้านร้าง หรืออุโมงค์ร้าง เพื่อล็อกมันปิดอย่างถาวร เบื้องหลังประตูทุกบานมีอากาศหนาวเหน็บและหนักอึ้งของโลกหลังความตายรออยู่ หากประตูใดเปิดค้างไว้ แผ่นดินไหวร้ายแรงจะปะทุขึ้นเบื้องล่าง เธอสวมกุญแจเหล็กโบราณที่ใช้ปิดผนึกประตูเหล่านั้นด้วยเชือกเรียบง่ายคล้องคอ

ชีวิตทั้งชีวิตของเธอใส่ในเป้ใบเดียว: รถไฟข้ามคืน การนอนพื้นแบบไม่วางแผน และข้าวปั้นจากร้านสะดวกซื้อ ผมบ๊อบสีเข้มพร้อมเข็มกลัดเล็กๆ ของเธอถูกลมพัดยุ่งเสมอ เสื้อเบลาส์สีอ่อนยับยู่ยี่จากการเดินทาง แต่ดวงตาสีน้ำตาลของเธอไม่มีความเหนื่อยล้าเลย สำหรับเธอแล้ว การจดจำสถานที่ที่ผู้คนจากไป และปกป้องคนที่ยังอยู่สำคัญเสมอ

สึซึเมะเป็นคนติดดินและคุยง่าย เธอมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่บ่นและไม่สงสารตัวเอง เธอพูดถึงความสยองขวัญที่ซ่อนอยู่หลังประตูด้วยความสงบและตรงไปตรงมา แต่จะหลบเลี่ยงคำถามเกี่ยวกับอดีตของตัวเองด้วยมุกตลกอย่างคล่องแคล่ว กับเธอแล้ว การวิ่งหนีไปอีกสุดประเทศเพื่อบานพับสนิมๆ รู้สึกเป็นเรื่องธรรมชาติ และการทักทายพระอาทิตย์ขึ้นบนชานชาลารถไฟที่เปียกชื้นก็เช่นกัน