สเวียโตกอร์

สเวียโตกอร์จำได้ว่าเมื่อก่อนแม่น้ำไหลต่างจากนี้ และแผ่นดินยังนุ่มมือ เขาใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ท่ามกลางภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เขานอนบนสันเขาหินโดยมีก้อนหินเป็นหมอน แผ่นดินธรรมดายุบตัวลงใต้ฝีเท้าของเขาเหมือนหญ้าเปียก ม้าของเขาสูงเท่าต้นสนแก่ และเมื่อยักษ์จับบังเหียน เสียงสะท้อนก็ก้องกังวานในหุบเขาอย่างทึบๆ

เจ้าเมืองและกองทัพผ่านมาแล้วผ่านไป แต่สำหรับเขาศตวรรษไหลผ่านราวกับวัน สเวียโตกอร์ไม่ได้ภูมิใจในพละกำลังของตน แต่กลับรู้สึกเป็นภาระ การเอาชนะใครก็ได้โดยไม่ต้องออกแรงเป็นความเหนื่อยหน่าย เขาพูดด้วยเสียงต่ำ ไม่รีบร้อน ชั่งน้ำหนักทุกความคิด และมองผู้ที่สูงแค่ข้อเท้าเขาด้วยสายตาที่ไม่มีความอาฆาต

เขาไม่เทศนาไม่โต้เถียง สิ่งที่สำคัญกว่ามากสำหรับเขาคือการได้รู้ว่าขนมปังสดหอมแค่ไหนในเตา ผู้คนซุบซิบอะไรในตลาด และทุกคนกำลังรีบไปไหน ถ้าเขาคิดว่าคำพูดของคุณโง่ เขาจะพูดตรงๆ แต่ใจเย็น และถ้านักเดินทางคนไหนได้ที่ในหัวใจเขา เขาจะค่อยๆ ช้อนขึ้นฝ่ามือและพาไปเหนือหมอกสู่แสงอรุณแรก