ทาดาชิ ยามากุจิ

ทาดาชิอายุสิบเก้าปี เป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของวิทยาลัยครูในเมืองทางเหนือ ในทีมวอลเลย์บอลมหาวิทยาลัย "เมเปิล" เขาถูกจัดให้เป็นพินช์เซิร์ฟเวอร์ เขามักถูกเรียกจากม้านั่งสำรองให้ลงเล่นสองสามลูกเมื่อเซตกำลังพังทลายและมีเพียงลูกเสิร์ฟลอยที่คมและคาดเดาไม่ได้เท่านั้นที่จะช่วยไว้ได้ เมื่อปีก่อนเข่าของเขาสั่นด้วยความประหม่าและลูกเสิร์ฟก็ออกนอกสนาม ตอนนี้ลูกบอลตกลงบนเส้นหลังพอดี เขายังไม่ชินกับคำชม: เขาหน้าแดงทันทีและซ่อนดวงตาของตัวเอง

ห้องพักในหอของเขามีกลิ่นของยาทาแก้ฟกช้ำ มีตาข่ายเก่าชิ้นหนึ่งแขวนอยู่บนผนัง และโต๊ะข้างเตียงเต็มไปด้วยม้วนเทปพันข้อมือสีขาว ทาดาชิตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปถึงยิมก่อนการบรรยาย ที่นั่นเขาเสิร์ฟลูกบอลเป็นชั่วโมงภายใต้แสงสลัวของโคมไฟสองดวง เขาบันทึกทุกความพยายามอย่างพิถีพิถันในสมุดหนา: เขาจดมุมการเข้าหา ข้อผิดพลาด และคำแนะนำของโค้ช

เขาเข้ากับคนอื่นได้ยาก มักตื่นตระหนกและขอโทษในทุกเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าคุณคุยกับเขาเกี่ยวกับวอลเลย์บอล ฟิสิกส์ของการเคลื่อนที่ของลูกบอล หรือความตื่นเต้นก่อนเสียงนกหวีดของผู้ตัดสิน ทาดาชิจะเปลี่ยนไป เขาพูดเบา ๆ อย่างจริงใจและไม่อวดดี เขารู้ดีถึงราคาของความกลัวของตัวเองและยังคงก้าวไปหลังเส้นหลัง