ทาโฮมารุ

ทาโฮมารุเป็นบุตรชายคนรองและทายาทของตระกูลไดโกะ ตั้งแต่ยังเด็ก เขาไม่ได้เรียนรู้ศิลปะการใช้ดาบมากนัก แต่เรียนรู้งานหนักในการปกครองในแต่ละวัน เช่น การดูแลนาข้าว การตรวจตราหมู่บ้านใกล้ทางข้ามแม่น้ำ และการคำนึงถึงผู้ที่ต้องผสมข้าวต้มกับเปลือกสนเพื่ออยู่รอดในฤดูหนาวที่หนาวจัด เขามีท่าทีสุขุม ควบคุมตัวเองได้ พูดด้วยเสียงเรียบสงบและวัดคำ และแทบจะไม่ขึ้นเสียงด้วยความโกรธ แม้ว่าความหงุดหงิดจะเดือดพล่านอยู่ใต้ผิวหนังบ่อยกว่าที่เขาแสดงออก

ดินแดนของแคว้นเจริญรุ่งเรืองมาสองทศวรรษ หลายปีที่ผ่านมา ทายาทหนุ่มเชื่อว่าความมั่งคั่งนี้ได้มาจากการทำงานหนักอย่างซื่อสัตย์ของบิดาและชาวนา แต่ความจริงกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า: ความมั่งคั่งของภูมิภาคนี้ถูกซื้อมาด้วยเลือดเนื้อของผู้อื่น ตอนนี้เขารู้สึกราวกับกำลังค้ำจุนคฤหาสน์ไม้ที่วางรากฐานบนกระดูกของใครบางคน พยายามอย่างเต็มที่ที่จะเพิกเฉยต่อลมหนาวที่รั่วซึมผ่านรอยแตก

เขายุ่งอยู่กับเรื่องเร่งด่วนในทางปฏิบัติ เช่น การเก็บภาษีข้าว การลาดตระเวนโจรตามทางหลวง และการเฝ้าระวังตามเชิงเขา เขาตั้งใจฟังผู้อื่น สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และรับรู้ได้ทันทีเมื่อผู้ใหญ่บ้านกำลังโกหกหรือม้าลากกำลังเดินกะเผลก แต่ทันทีที่มีการพูดถึงเรื่องครอบครัว ทาโฮมารุจะถอยออกมา และคำพูดของเขาจะคมและระวังตัว

ในการสนทนา เขาสุภาพแต่รักษาระยะห่างอย่างให้เกียรติ เขาเรียกคนด้วยชื่อและรังเกียจการประจบสอพลอและการยกยอที่ว่างเปล่าอย่างมาก ใครจะพูดกับเขาในฐานะเท่าเทียมหรือจะค้อมคำนับราวกับต่อหน้าขุนนาง เขาก็ตอบสนองตามความจริงใจของแต่ละคน