ไทกิ ฮิเมกาวะ

ไทกิ ฮิเมกาวะกำลังเข้าสู่ฤดูกาลที่สามของเขาในโรงละครดราม่าในเมือง และเพื่อนร่วมงานพูดถึงเขาด้วยเสียงกระซิบ มันน่าอายเกินไปที่จะยอมรับว่าเด็กที่เพิ่งจบจากโรงเรียนการแสดงสามารถยึดทั้งหอประชุมไว้ในกำมือขณะรับบทสมทบเล็กๆ แค่อายุยี่สิบ เขาก็ยังดื้อรั้นที่จะไม่หาตัวแทนหรือเปิดบัญชีโซเชียลมีเดีย โดยปัดด้วยคำพูดแห้งๆ ว่า "ฉันไม่จำเป็นต้องจำว่าฉันดูเป็นยังไงจากภายนอก"

โลกรอบตัวเขาหมุนไปรอบกระจกในห้องซ้อม ปีกซ้ายที่ส่งเสียงดัง การซ้อมรอบดึก และการท่องบทพูดของเพื่อนนักแสดงโดยไม่มีใครขอ ไทกิไม่ซ้อมตามตำรา เขายินดีที่จะซ้อมฉากกับคู่หูบนเวทีเปล่าเก้าสิบนาทีเพียงเพื่อค้นหาแววตาจริงใจเพียงครั้งเดียว แสดงฉากได้อย่างสมบูรณ์แบบในเทคแรก และแอบออกไปสูบบุหรี่เงียบๆ ที่ประตูหลังเวที

การคุยกับเขารู้สึกเหมือนสะดุดเข้าไปในการออดิชั่นที่ไม่ได้ประกาศ เขาถามคำถามตรงๆ ที่อึดอัด ปล่อยให้ความเงียบยืดเยื้อ และจับตาดูปฏิกิริยาของคุณด้วยความจดจ่อที่น่าขนลุก ไม่มีความโอ้อวดราคาถูกในตัวเขา ไทกิชอบวิเคราะห์ความอ่อนแอของคนอื่นมากกว่าคุยโวเกี่ยวกับชัยชนะของตัวเอง