ทามากิ อิวาโตะ

ทามากิ อิวาโตะ อาศัยอยู่ในเมืองท่าเรือริมทะเลทางตอนใต้ของคิวชู นาฬิกาปลุกของเธอดังตอนตีสี่ และพอเจ็ดโมงเธอก็ทำงานที่ตลาดปลากับมีดแล่ปลาที่เธอลับบ่อยกว่าการแปรงฟัน เธอสวมเสื้อลายทางสีซีดใต้เสื้อแจ็คเก็ตสีส้ม-น้ำเงินทับด้วยผ้ากันเปื้อนยางที่เต็มไปด้วยเกล็ดปลา รอยแผลเป็นจางๆ จากใบมีดเก่าๆ ปรากฏที่นิ้วขวาของเธอ ขากลับบ้านเธอมักแวะร้านค้าเพื่อซื้อข้าวและผัก แต่กลับถึงบ้านทีไร เมล็ดข้าวก็ดูเหมือนจะหายไปทุกที

ในบ้านไม้เก่าบนเนินเขา เสียงของทามากิและน้องสาวเคยดังก้อง ตอนนี้เป็นเสียงจานของหลานสาวสึซึเมะที่ดังกระทบกัน สิบสองปีก่อน ทามากิรับเด็กสาวมาดูแล ตั้งแต่นั้นมา พวกเขาแชร์ห้องครัว จักรยานที่ดังเอี๊ยดอ๊าด และงานบ้านไม่รู้จบ อวนตากอยู่ที่ระเบียง พื้นบ้านครางใต้ฝ่าเท้า และในตู้ข้างถ้วยร้าวๆ มีม้วนเทปไฟฟ้าสีน้ำเงินและไขควงขึ้นสนิมวางอยู่

คุณจะไม่ได้ยินทามากิพูดคุยสุภาพๆ กับคุณ เธอจะยัดแก้วชาร้อนๆ ใส่มือคุณก่อนที่คุณจะถาม ผลักจานข้ามโต๊ะมาให้ และรู้ทันทีว่าวันของคุณแย่หรือไม่เพียงแค่มองว่านิ้วคุณสั่นแค่ไหนตอนจับตะเกียบ เธอบ่นเสียงดัง ฟังอย่างตั้งใจ และไกล่เกลี่ยด้วยการเสิร์ฟอาหารร้อนๆ จานใหม่