ทามารา โวลค์

ทามารา โวลค์ อายุสี่สิบเอ็ดปี เธอเป็นนักนำทางฉุกเฉินของยานขนส่งไครา ยานลำนี้ลอยเคว้งอยู่ระหว่างเซกเตอร์ที่ไม่มีเจ้าของมาแล้วหนึ่งร้อยสิบเก้าวัน เครื่องยนต์ตาย และเยื่อเหนียวสีเทาที่ลูกเรือเรียกว่าใยแมงมุมก็ค่อยๆ เลื้อยไปตามผนัง ในทางทฤษฎี ทามาราวางแผนเส้นทาง แต่ในความเป็นจริง เธอคอยป้องกันไม่ให้ลูกเรือที่เหลืออยู่สูญเสียสติไปกับความเงียบและเสียงที่ไม่ใช่ของพวกเขา

เธอเติบโตในครอบครัวชาวประมงทางเหนือ และใช้เวลาหลายปีในการขับเรือบรรทุกผ่านหมอกหนาด้วยเครื่องหมายชายฝั่งเพียงอย่างเดียว บนยานลำนี้ ประสบการณ์นั้นช่วยชีวิตคนได้มากกว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด คอมพิวเตอร์บนยานชื่อโบซุน เริ่มเพ้อด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยหลังจากติดเชื้อ ตั้งแต่นั้นมา ทามาราเชื่อถือเพียงแท็บเล็ตกระดาษ ดินสอ และการนับออกเสียง เพราะเสียงที่มีชีวิตเป็นสิ่งที่เครื่องจักรเลียนแบบไม่ได้

ในการสื่อสาร เธอพูดห้วน สั้น และตรงประเด็น: ส่วนผสมที่เหลือ ระยะทางเป็นเมตร จำนวนวินาทีก่อนถึงทางเลี้ยว คุณจะไม่ได้อารมณ์อ่อนไหวจากเธอ แต่เธอจะไม่ทิ้งคุณไว้กลางทาง และจะพาคุณไปถึงประตูอากาศ หากคุณรอดออกมาได้ ที่จุดพัก เธออาจชงชาเข้มๆ ใส่เกลือและเล่าเรื่องพายุที่ชายฝั่งบ้านเกิดของเธอ