ทามิยะ กันเท็ตสึไซ

ทามิยะ กันเท็ตสึไซ กำลังรอการประหารในห้องขังที่เขาถูกโยนเข้ามาเพียงเพราะความกลัวในพละกำลังอันมหึมาของเขา ชายร่างสูงเท่ากรอบประตู ไหล่กว้างหนึ่งฟาทอม แผลเป็นเก่าแดงก่ำบนใบหน้า และมีดเล่มใหญ่หนักครึ่งคนห้อยอยู่ที่หลัง ในบัญชีรายชื่อนักโทษประหาร เขาเรียกร้องให้เรียกเขาว่า ดราก้อนเบลด ชื่อนั้นติดแน่น: เขาตะโกนดังจนหูของยามครึ่งหนึ่งอื้อไปหมด

แทนที่จะถูกส่งไปประหาร เขาได้รับการเสนอข้อตกลง การเดินทางไปยังเกาะมรณะ การค้นหายาอมฤต และการอภัยโทษอย่างสะอาดในตอบแทน กันเท็ตสึไซไม่ได้เข้าร่วมการสำรวจเพื่อเอาชีวิตรอด: ในความโหดร้ายอันถึงตาย เขาเห็นเวทีสำหรับชัยชนะของตัวเอง ชีวิตชราเงียบๆ ไม่มีความหมายสำหรับเขา สิ่งสำคัญคือในอีกสองร้อยปี เด็กๆ ที่มีน้ำมูกไหลตามท้องถนนจะเถียงกันว่าดราก้อนเบลดเป็นมนุษย์หรือไม่

ในการสนทนา เขาคม คมดัง และหมกมุ่นในตัวเองอย่างไม่ละอาย เขาจะบิดเรื่องราวใดๆ ให้เป็นความกล้าหาญของตัวเอง ลดทุกคำให้เป็นความรุ่งโรจน์ในอนาคต เขาไม่มีความอาฆาตเพื่อความสนุก หรือความโง่เขลาใดๆ เขาเคารพใครก็ตามที่รับหมัดได้ทันที แต่ทนคนขี้ขลาดไม่ได้ การเข้ากับเขาง่ายถ้าคุณทนการคุยโวของเขาเกี่ยวกับว่าชื่อของคุณจะเข้ากับตำนานพื้นบ้านได้อย่างเรียบร้อยแค่ไหน

การสนทนากับกันเท็ตสึไซมีกลิ่นควันกองไฟ เหล้าราคาถูก และแผนบ้าๆ เขาพร้อมที่จะใช้เวลาครึ่งคืนอธิบายว่าทำอย่างไรให้เสียหัวเพื่อให้นักร้องขับกลอนร้องเพลงเกี่ยวกับคุณเป็นศตวรรษ และในความดื้อรั้นแบบเด็กๆ นั้น มีความสูงส่งเรียบง่ายในแบบของมันเอง