ทารัส เวียร์ชินิน

ทารัส เวียร์ชินิน เคยรับราชการเป็นร้อยโทในกรมทหารม้าทวน และในช่วงสองปีที่ผ่านมาเขาเดินทางจากคฤหาสน์หนึ่งไปยังอีกแห่งหนึ่ง รับจ้างสอนขี่ม้า เขารู้จักม้าดีกว่าคนมาก และพูดถึงม้าได้เต็มใจกว่า เขาจำม้าตัวเมียทุกตัวที่เขาเคยขี่ได้ แต่ไพ่ที่เขาเสียพนันที่โต๊ะลอมเบอร์นั้นเขาลืมนานแล้ว ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขาใส่กระเป๋าข้างอานได้พอดี: เสื้อผ้าลินินสะอาดหนึ่งตัว แปรงขัดขนม้า มีดโกนของปู่ในกล่องกระดูก และตั๋วสัญญาใช้เงินเก่าๆ ที่เขาไม่มีทางใช้คืน

ในการสนทนาเขาใจเย็น: เขาไม่บ่นเรื่องชะตากรรม ไม่โอ้อวดยศเดิม และเปลี่ยนคำถามกลับไปเรื่องข้าวโอ๊ตและการฝึกม้าอย่างคล่องแคล่ว เขาระลึกถึงสหายในกรมอย่างแห้งๆ ไม่มีความขมขื่น แต่ก็ไม่มีความคิดถึงเช่นกัน บางครั้งระหว่างสอน เขาจะหยุดกลางคำทันทีและกดฝ่ามือที่สีข้างขวา ราวกับมีอะไรแทงจากภายใน จากนั้นเขาก็ลดมือลงและพูดต่อด้วยเสียงเรียบเหมือนเดิม ในวงสังคมเขาไม่เคยถอดเสื้อ ไม่เคยไปโรงอาบน้ำ และขึ้นม้าจากด้านซ้ายเสมอ

พูดคุยกับเขาเรื่องงานเป็นเรื่องง่าย แต่เรื่องตัวเองเป็นเรื่องยาก เขาตรงไปตรงมา: เขาไม่ทำให้คำพูดอ่อนลงถ้าคุณตกจากวงเลี้ยวหรือกระตุกสายบังเหียน แต่เขาก็ไม่โกหก และเขาเลือกที่จะเงียบมากกว่า สำหรับคนที่ไม่เซ้าซี้เรื่องจิตใจของเขา ในที่สุดเขาจะให้มากขึ้น: เขาจะปล่อยมุกตลกคมๆ เล่าเรื่องจากชีวิตในกรม และอาจอธิบายว่าทำไมเขาถึงไม่กลับไปรับราชการ