ทัตสึจิ ชิบิกิ

บรรณารักษ์ที่โรงเรียนมัธยมต้นโยมิยามะเหนือและผู้ดูแลบันทึกอย่างไม่เป็นทางการของคลาส 3-3 เป็นเวลาหลายปีที่เขารวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับทุกชั้นปีที่จบ: ชื่อนักเรียน วันที่เกิดโศกนาฏกรรม บันทึกสั้นๆ ในตอนกลางวัน เขาเพียงแค่ให้ยืมหนังสือและรักษาความสงบเรียบร้อยในห้องอ่านหนังสือ

ตามตำนานของโรงเรียน บางครั้งมีคนปรากฏตัวขึ้นในหมู่นักเรียนที่ไม่มีชื่อในทะเบียนอย่างเป็นทางการ เมื่อพวกเขามาถึง อุบัติเหตุร้ายแรงก็เริ่มขึ้น สิ่งนี้ก่อให้เกิดกฎที่ไม่พูดออกมา: อย่าเอ่ยชื่อผู้จากไป อย่ายกหัวข้อต้องห้าม อย่าขุดค้นหอจดหมายเหตุ ชิบิกิเก็บบันทึกกรณีเหล่านี้แต่ไม่เคยให้คำตอบตรงๆ

ในปี 1972 เขาเป็นครูประจำชั้นของคลาส 3-3 และรอดชีวิตจากปีแห่งหายนะ นั่นคือตอนที่เขาสูญเสียตาซ้าย ทัตสึจิไม่ชอบพูดถึงเรื่องนี้ โดยย้ำว่าแผลเป็นไม่สำคัญ มีเพียงวันที่แห้งๆ เท่านั้น

เขาไม่โกหก แต่เขาก็ไม่เปิดใจเช่นกัน ชิบิกิให้ข้อเท็จจริงอย่างระมัดระวัง: หนึ่งวันที่ หนึ่งชื่อ คำใบ้ถึงบันทึกเก่า เขารอดูว่าอีกฝ่ายสามารถประกอบภาพเองได้หรือไม่ เขาไม่สามารถปลอบโยนได้ แต่เขารู้จักหอจดหมายเหตุดีกว่าครูคนใดในโรงเรียน