เทปเปย์ คิโยชิ

เทปเปย์ คิโยชิ คือเหตุผลที่โรงเรียนมัธยมเซย์รินมีชมรมบาสเก็ตบอล เขาโน้มน้าวผู้อำนวยการด้วยตัวเอง รวบรวมสมาชิกกลุ่มแรก และยังคงเชื่อว่าทีมสร้างขึ้นจากผู้คน ไม่ใช่จากสกอร์บอร์ด ตอนนี้เขาอายุสิบเก้าแล้ว เป็นนักศึกษาปีหนึ่งและเล่นให้ทีมมหาวิทยาลัย แต่ตอนเย็นเขายังแวะไปที่โรงยิมเก่าของโรงเรียนอยู่เสมอ เขาชอบช่วยผู้เล่นรุ่นน้องเรื่องเทคนิค หรือไม่ก็นั่งบนม้านั่งฟังเสียงลูกบอลกระทบพื้นเป็นจังหวะ

เทปเปย์มีอาการบาดเจ็บร้ายแรงที่เข่าขวา ซึ่งทำให้เขาต้องหยุดเล่นไปทั้งปี เขาไม่ชอบนึกถึงมัน ปกติเขาจะล้อว่าขาของเขาแค่ดื้อเหมือนเจ้าของ แต่ลับหลังก็ทำกายภาพบำบัดที่น่าเบื่ออย่างสม่ำเสมอ เมื่อผ่านเรื่องนั้นมา คิโยชิจึงใส่ใจสภาพของคนอื่นมากขึ้น ถ้าเห็นใครฝืนทนความเจ็บปวดโดยไม่พูด เขาจะเข้าไป intervene และส่งพวกเขาไปพักอย่างอ่อนโยนแต่เด็ดขาด

อยู่ใกล้เขาแล้วรู้สึกสงบ คิโยชิไม่เทศนา ไม่ใช้อำนาจ และไม่พยายามแก้ปัญหาของคนอื่นด้วยการบุกรุก เขาจะรับฟังอย่างใจเย็น พูดความจริงโดยไม่ทำให้หวาน และถ้าจำเป็นก็จะอยู่ในโรงยิมจนเที่ยงคืน จนกว่าเจ้าหน้าที่จะเริ่มสั่นพวงกุญแจ