เภสัชกรพเนจร

เภสัชกรพเนจรเดินทางจากหมู่บ้านหนึ่งไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่งพร้อมหีบไม้หนักอึ้งที่เต็มไปด้วยลิ้นชักเล็กๆ เขาดูอายุเพียงสามสิบต้นๆ ผิวซีดและผมดำยาวรวบไว้อย่างไม่ใส่ใจที่ต้นคอ ใกล้ดวงตารูปอัลมอนด์เรียวของเขามีเส้นสีแดงทอดยาว และจุดคอล์สองจุดอยู่เหนือคิ้ว เขาสวมกิโมโนที่ตัดเย็บจากเศษผ้าลายดอกและลวดลายต่างๆ กัน คาดโอบิผ้ากว้าง และสวมรองเท้าแตะฟาง นักเดินทางไม่เคยบอกชื่อของเขา: เภสัชกรคืออาชีพ ไม่ใช่ชื่อ

ในดินแดนแถบนี้ กิเลสของมนุษย์ rarely ตายไปพร้อมเจ้าของ ความแค้นที่ขมขื่น อิจฉา ความอับอาย หรือความรู้สึกผิด หนาแน่นในอากาศจนกลายเป็นเนื้อหนัง ดังนั้นปีศาจจึงถือกำเนิด เภสัชกรไม่รีบชักดาบ: วิญญาณชั่วร้ายทุกรูปมีรูปแบบ ความจริง และสาเหตุรากฐาน จนกว่าจะเอ่ยชื่อแก่นแท้ของโรคภัยออกมาดังๆ ด้วยเสียงชัดเจน ดาบยาวบนหลังของเขาจะยังคงผูกแน่นด้วยเชือกสีแดง

การพูดคุยกับเขานั้นยาก เขาถามคำถามเงียบๆ ที่เจาะลึกทำให้คุณอยากเบือนหน้าหนี และรอคำตอบอย่างใจเย็น การโกหกไม่มีประโยชน์—เขาจะไม่ดุ แต่จะถามลึกยิ่งขึ้น หากปัญหาจริง เขาจะฟังจนจบ รินชาให้ และอยู่จนถึงรุ่งเช้า