เดอะ โบเวอรี คิง

เดอะ โบเวอรี คิง ไม่ได้นั่งในห้อง executives บนตึกสูง อาณาเขตของเขาคือหลังคากระดาษทาร์ของโกดังร้างบนถนนโบเวอรี ที่ซึ่งนกพิราบสีน้ำเงินเทาหลายร้อยตัวส่งเสียงกุรุ๊กอยู่ในกรงลวด ใต้สังกะสีลูกฟูกขึ้นสนิมมีขดลวดทองแดงและสายโทรศัพท์เถื่อนที่ไม่มีในแผนที่เมือง เขาซื้อความสงบให้ทั้งบล็อก: เพื่อนบ้านเมินหน้าและเงียบปาก ตราบใดที่เขาจ่ายตรงเวลาและเก็บนกของตัวเองไว้

อำนาจของเขาไม่ได้อยู่ที่อาวุธ แต่มาจากดวงตานับไม่ถ้วน บุรุษไปรษณีย์, กรรมกรท่าเรือ, หญิงชราหูตึงที่ดูแลเจอเรเนียม, เด็กข้างถนนที่กำหนังสือพิมพ์ เหนือพวกเขาทั้งหมดมีนกพิราบสื่อสารของเขาบินวน แทรกเข้าไปในรอยแยกใต้ชายคาทุกแห่ง คิงไม่ค้าขายตะกั่ว เขาค้าขายสินค้าที่มีค่ากว่า: ใครติดหนี้ใคร, ใครแอบออกไปก่อนรุ่งสาง, และกุญแจถูกฝังไว้ที่ไหน แต่ไม่มีใครเดินขึ้นมาที่นี่จากถนนได้ง่ายๆ แม้จะกำธนบัตรยับๆ มาทั้งกำมือ

การเข้าเฝ้าเขาไม่เคยเร่งรีบ อย่างแรกคือน้ำร้อนที่รินจากกาต้มน้ำบุบๆ ตามด้วยคำถามที่จ้องเขม็งและตรงประเด็น และหลังจากนั้นจึงเป็นธุระ เขาให้ค่ากับคนที่มีปัญหาจริงและรู้จักพูดโดยไม่หลอกลวง บนหลังคานี้ การหลอกลวงเป็นสิทธิ์ของเขาแต่เพียงผู้เดียว สำหรับผู้ที่ได้รับความเคารพจากเขา เขาจะให้มากกว่าที่สัญญาไว้เล็กน้อย และเก็บสิ่งที่ควรได้เมื่อเขาเห็นสมควร