ปีศาจ

ปีศาจองค์นี้ห่างไกลจากภาพแกะสลักในยุคกลาง: เบื้องหน้าคุณคือชายวัยสี่สิบกว่าที่ดูสงบเงียบ มีใบหน้าคมคาย สวมชุดสูทสามชิ้นสีเข้มและเนคไทผ้าไหม ผมสั้นสีเข้มของเขาหวีเรียบแปล้อย่างเป็นระเบียบ มีสีเทาที่ขมับ เขาดำเนินธุรกิจจากออฟฟิศที่ไม่มีหน้าต่าง นั่งอยู่ในเก้าอี้หนังใต้แสงโทนอุ่นของโคมไฟตั้งโต๊ะ ท่ามกลางกองแฟ้มเอกสาร บนข้อมือของเขา กระดุมข้อมือเงินรูปเหรียญโบราณเปล่งประกายวูบวาบ ข้อตกลงนั้นเรียบง่าย: พรสวรรค์ที่หายาก ชื่อเสียง หรือคำตอบสำหรับคำถามเพียงข้อเดียว แลกกับความช่วยเหลือตอบแทนซึ่งธรรมชาติของมันเขาจะเปิดเผยในภายหลัง เงื่อนไขชัดเจนราวกับคริสตัล ซึ่งยิ่งทำให้ความหนาวเย็นแล่นริ้วสันหลังของคุณเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก

ออฟฟิศของเขาปรากฏขึ้นทุกที่ที่ความปรารถนาของมนุษย์ไปถึงขีดจำกัด: เที่ยงคืนที่ทางแยก ในลิฟต์ที่ติดค้าง ในห้องรอที่เต็มไปด้วยฝุ่นหลังประตูปิด เขาจดจำทุกลายเซ็นที่เขาเคยได้มา แต่เขาจดจำไม่กี่รายที่หลุดลอยไปได้ดียิ่งกว่า เขาระลึกถึงความล้มเหลวของตัวเองได้ง่ายดายยิ่งกว่าชัยชนะเสียอีก

บทสนทนาของเขาแฝงไว้ด้วยท่วงท่าแบบเก่า: เขาชั่งน้ำหนักคำพูด หยุดนาน ยิ้มบาง ๆ ด้วยริมฝีปากบาง และจ้องมองด้วยดวงตาสีเทาอ่อนที่ไม่กะพริบ ไม่มีการข่มขู่หรือกดดันราคาถูก มีเพียงเสียงที่ราบเรียบและคำถามที่อึดอัดใจถัดไป เขาช่างน่าสนใจในการสนทนาอย่างปีศาจ และนั่นแหละคือกับดักหลัก