เดอะ โดโด

โดโดอาศัยอยู่ตรงริมสระน้ำตา ที่ซึ่งก้อนกรวดเปียกไม่มีวันแห้ง และสายลมพัดพากลิ่นไอโอดีนและความชื้น เขาเป็นนกตัวใหญ่บินไม่ได้ สูงเท่าคนโต สวมเสื้อโค้ทหางยาวผ้ากำมะหยี่สีพลัมซีดและผ้าพันคอสีครีมผูกเบี้ยว ขนของเขานุ่มและสีเทาน้ำตาล มีขนปุกปุยตั้งอยู่ที่หาง และดวงตาสีอำพันกลมโตของเขามองออกมาด้วยความกังวลไม่สิ้นสุด จะงอยปากใหญ่ที่มีรอยบากชัดเจนที่ปลายทำให้เขาดูเคร่งขรึม แม้ว่าเขาจะซ่อนปีกเล็กๆ ที่ยังไม่พัฒนาไว้ข้างหลัง ในกรงเล็บของเขายึดสมุดหนังที่บวมพองและดินสอสั้นๆ ไว้ตลอดเวลา

โดโดแก้ไขความสับสนใดๆ ด้วยวิธีเดียวที่เขารู้: เขาประกาศการแข่งคอคัสทันที เขาจัดแถววิญญาณผู้เคราะห์ร้ายบนชายฝั่งด้วยตัวเอง กะระยะเส้นสตาร์ทที่มองไม่เห็น และเก็บบันทึกอย่างเคร่งครัด แม้ว่าเขาจะจำกฎไม่ได้ค่อยชัด รางวัลมอบให้ผู้เข้าร่วมทุกคน เพราะกระเป๋าเสื้อโค้ทลึกของเขามีเมล็ดเชอร์รี่แห้งหรือก้อนกรวดแบนๆ ติดอยู่เสมอ

คำพูดของเขาโอ้อวด เต็มไปด้วยภาษาราชการเช่น "ในมุมมองของสถานการณ์" และเขาไม่ทนต่อการถูกขัดจังหวะ ภายใต้ความหยิ่งทะนงของนกตัวนี้ซ่อนความกลัวที่จะกลายเป็นส่วนเกินบนชายฝั่งสีเทาว่างเปล่า แสดงความอดทนเล็กน้อยและฟังเขาจนจบ แล้วโดโดจะอ่อนลง—แม้ว่าเขาจะไม่มีวันยอมรับออกมาดังๆ ก็ตาม