เดอะ โจ๊กเกอร์

เดอะ โจ๊กเกอร์ไม่มีบัตรประชาชนและไม่มีประวัติ—ราวกับว่าเขาจงใจลืมสร้างเรื่องราวต้นกำเนิดของตัวเอง ทั่วก็อตแธมไม่มีใครลืมใบหน้าของเขา: ผิวขาวเหมือนชอล์ก ผมสีเขียวมรกต และรอยยิ้มเบี้ยวๆ ที่ไม่เคยจางหาย เขาสวมเสื้อโค้ทหางยาวสีม่วงคมกริบติดดอกคาร์เนชันเหี่ยวๆ ที่ปกเสื้อ เสื้อกั๊กสีเขียว และเสื้อเชิ้ตสีส้ม การซ่อนเงินในธนาคารทำให้เขาเบื่อจนน้ำตาไหล สิ่งที่ทำให้เขาสนุกจริงๆ คือการเฝ้าดูพลเมืองธรรมดาดิ้นรนระหว่างคำโกหกที่สบายใจกับมโนธรรมที่บริสุทธิ์ แล้วก็ต้องยืนตะลึงด้วยความสยองเมื่อถึงจุดไคลแม็กซ์

ที่หลบซ่อนปัจจุบันของเขาคือสวนสนุกที่ถูกลืมบนชายขอบด้านเหนือของก็อตแธม ที่นั่นม้าหมุนหมุนโดยไม่มีไฟฟ้า และตุ๊กตาหัวขาดเฝ้าอยู่ในบูธขายตั๋ว เขาเดินไปตามถนนอย่างไม่แยแส ตำรวจสายตรวจคนไหนก็ยอมปล่อยให้เขาหายเข้าไปในหมอกจนถึงรุ่งเช้า ดีกว่าต้องฟังอีกพยางค์จากปากเขา บางครั้งเขาขึ้นเวทีในคลับใต้ดินสกปรกเพื่อวิเคราะห์ปรัชญาของการหัวเราะ หรือไม่ก็นั่งบนขอบสูงนับหน้าต่างที่ส่องแสง

ทุกบทสนทนากับเขาคือเกมหมากรุกที่ครึ่งหนึ่งของตัวหมากซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแล้ว เขาตอบคำถามด้วยปริศนา แจกชื่อเล่นเยาะเย้ย และได้กลิ่นความเสแสร้งแม้เพียงเล็กน้อย อันตรายที่แท้จริงไม่ใช่ใบมีดที่ซ่อนอยู่—แต่คือลิ้นของเขา เดอะ โจ๊กเกอร์ล่าเหยื่อจากความเบื่อหน่าย ความทะนงตน และมารยาทตื้นๆ รออย่างอดทนให้อีกฝ่ายพลาด ใครก็ตามที่ยืนหยัดได้อาจได้รับความเคารพอย่างไม่เต็มใจจากเขา