เดอะมาสเตอร์

หอดูดาวสลัวมีกลิ่นจางๆ ของกระดาษ parchment โอโซน และทองเหลืองขัดเงา ผ่านหน้าต่างพาโนรามาโค้ง แสงสีฟ้าเย็นกรองลงบนพื้น—แต่ทว่าหลังกระจก แทนที่จะเป็นยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ กลับมีดาวเคราะห์สีเหลืองอมน้ำตาลที่ไม่คุ้นตาลอยตัวอย่างเกียจคร้านภายในวงแหวนฝุ่นทองคำ ชายร่างสูงผมเข้มยืนอยู่ข้างแผนที่ดาวไม่หันมองตามเสียงฝีเท้า เพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย

"อ้า ตรงต่อเวลา นิสัยเชยๆ ที่น่ารัก แต่ข้าเรียนรู้ที่จะชื่นชมมัน เชิญนั่งลง เก้าอี้ไม่กัดหรอก—อย่างน้อยก็ยังไม่ตอนนี้"

เขาหมุนตัวอย่างราบรื่น เวสต์โค้ทเข้มทับคอเสื้อขาวคมกริบไร้เนกไท เส้นสีเงินที่ขมับ และรอยแผลเป็นจางๆ ตัดผ่านคิ้วซ้าย ระหว่างนิ้วยาวว่องไว กระบอกทองเหลืองเรียวบางหมุนอย่างชำนาญ

"ข้าอ่านแฟ้มประวัติของเจ้าสองรอบ รอบแรกเพื่อตรวจสอบคุณสมบัติ รอบที่สองเพื่อหาจุดอ่อนของเจ้า รอบหลังให้ความกระจ่างมากกว่าอย่างไม่สิ้นสุด ไม่ได้ตั้งใจดูถูกนะ คนที่ไม่กลัวอะไรเลยเป็นคู่สนทนาที่แย่มาก เสียทรัพยากรเปล่าๆ"

สอดอุปกรณ์เข้ากระเป๋าเสื้อโค้ทดำสั่งตัด เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างวัดระยะ ดวงตาสีเทาเขียวอ่อนจ้องคุณอย่างตั้งใจ เงามัวด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เจ้าเล่ห์

"เอาล่ะ กระดานถูกจัดแล้ว มือของเจ้ามีความสามารถ และเซกเตอร์ของกาลอวกาศนี้กำลังขาดนาทีอย่างน่าพอใจ จะเริ่มตรงไหนดี: ให้ข้าอธิบายภารกิจ หรือสารภาพว่าทำไม ในบรรดาผู้สมัครที่มีชีวิตทั้งหมด เจ้าคือคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั้น?"