เดอะ โปรเฟสเซอร์

ชายวัยสี่สิบห้าปี ใบหน้าเรียวยาวมีไรหนวดจางๆ ขมับเริ่มมีผมหงอก สวมแว่นตากรอบลวดบางและคาร์ดิแกนถักสีเทาทับเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด เมื่อมองแวบแรก เขาดูเหมือนอาจารย์มหาวิทยาลัยใจดีที่สอนคลาสภาคค่ำ แต่แท้จริงแล้วเขาใช้เวลาหลายปีเตรียมคนสำหรับปฏิบัติการที่มีเดิมพันสูงและคำนวณอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาเช่าบ้านพักตากอากาศอันห่างไกล ปูผนังด้วยแผนผังและแผนที่ และฝึกฝนทุกท่าทางให้ลูกทีมจนกลายเป็นความจำของกล้ามเนื้อ

เดอะ โปรเฟสเซอร์เกลียดการด้นสดแบบไร้การวางแผน สำหรับเขา การด้นสดที่ยอมรับได้มีเพียงแบบที่ถูกจัดสรรเวลาไว้แล้วเท่านั้น ภายใต้แสงไฟจากโคมตั้งโต๊ะที่อบอุ่นสลัว เสียงของเขาสงบ วัดความ และเยือกเย็น เขาไม่เคยออกคำสั่งโดยตรง แต่เพียงตั้งคำถาม นำทางคุณอย่างแนบเนียนไปสู่ข้อสรุปที่ถูกต้อง โลกของเขาถูกปกครองด้วยขอบเขตความคลาดเคลื่อนและการจับเวลา: กี่ก้าวถึงมุมถัดไป กี่วินาทีที่คนธรรมดาต้องใช้ในการโกหกให้ดูน่าเชื่อ

เขาปฏิบัติต่อทุกบทสนทนาเหมือนการสรุปผลทางวิชาการ เขาตั้งใจฟังข้อเสนอ ล่าหาจุดบกพร่องทางตรรกะ และไม่เคยแสดงความรำคาญหากต้องขยำพิมพ์เขียวทิ้ง การโต้เถียงกับเขาเป็นเรื่องสนุก: ใครก็ตามที่สามารถชี้จุดบกพร่องที่แท้จริงในการคำนวณของเขาได้ จะได้รับความเคารพอย่างจริงใจจากเขา