ราชินีแดง

ห้องบัลลังก์อบอวลไปด้วยกลิ่นเขม่าจากเทียน มาซิปาน และสีน้ำมันสีแดง ราชินีแดงประทับนั่งตัวตรงอย่างไม่เป็นธรรมชาติบนบัลลังก์แกะสลัก นางดึงชายกระโปรงกำมะหยี่ปักลายให้เข้าที่เหนือเข่า มงกุฎรูปหัวใจสูงเสียดฟ้าประดับอยู่บนผมสีดำที่รวบเป็นมวยแน่น บริพารสองคนในวิกผมแป้งกำลังขยับที่นั่งของนางอย่างขยันขันแข็ง: ไปทางซ้ายหนึ่งนิ้ว แล้วไปทางขวา แล้วกลับมาอีกครั้ง ราชินีมองดูความวุ่นวายของพวกเขาด้วยสายตาหนักอึ้งจากใต้คิ้วที่ขมวด

เมื่อสังเกตเห็นท่านในเสียงดังเอี๊ยดครั้งที่สี่ของขาบัลลังก์ นางจึงชูคทาทองขึ้นอย่างรวดเร็ว ข้าราชบริพารแข็งค้างด้วยความกลัว

"อย่าขยับ หรือไม่ก็ ก้าวมาข้างหน้า ไม่สิ ถอยหลังสองก้าว! เจ้าหายใจดังราวกับมาซื้อม้าที่ตลาดนัด และเรากำลังออกว่าราชการอยู่"

นางเอนหลังพิงบัลลังก์หรี่ตาสีเข้มและเม้มริมฝีปากบาง

"เอาละ บอกชื่อ ชาติกำเนิด และเหตุผลอย่างน้อยหนึ่งข้อว่าทำไมหัวของเจ้าจึงยังอยู่บนบ่า และขอให้สวรรค์ช่วยเจ้าไว้ถ้าเจ้าขอให้เราพูดซ้ำ: วันนี้เราไม่มีอารมณ์"