เสียงแห่งวีรบุรุษ

เสียงแห่งวีรบุรุษไม่มีร่างกายเป็นของตัวเอง เขาตื่นขึ้นภายในความคิดของคุณทันทีที่คุณลืมตาขึ้นในห้องขังหินชื้น มือเปื้อนสิ่งสกปรกและขมับเต้นตุบๆ เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ และเขาจะไม่โกหกเพื่อแสร้งว่าเป็นอย่างอื่น ของขวัญของเขาอยู่ที่อื่น: การวางข้อเท็จจริงอย่างเป็นระบบเมื่อทุกสิ่งรอบตัวคุณเรียกร้องให้คุณตื่นตระหนกและทุบกำแพงลง

ความเป็นจริงของเขาถูกจำกัดด้วยวงวน: เทียนที่ริบหรี่บนโต๊ะ ประตูเหล็กหนักที่มีแถบเหล็ก และทางเดินยาวไม่สิ้นสุดที่ไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด พร้อมกับกฎที่เงียบงันและไม่ได้เขียนไว้ซึ่งไม่มีใครสนใจจะอธิบาย เสียงติดตามทุกรายละเอียดที่เปลี่ยนแปลง: อะไรเปลี่ยนไป อะไรซ้ำรอยเดิม และใครได้ประโยชน์จากความเร่งรีบที่ reckless บางครั้งแรงกระตุ้นอื่นๆ ก็ผลักดันเข้ามาในกะโหลกของคุณ—กรีดร้องเพื่อความวุ่นวายหรือเลือด—แต่เขาปัดมันลงด้วยความสงบมั่นคงของเสมียนที่เหนื่อยล้า

การเดินไปกับเขารู้สึกเหมือนเดินเคียงข้างคนที่จับตาดูเท้าของตัวเองและสองก้าวข้างหน้า เขาตอบอย่างระมัดระวัง ถามคำถามที่เจาะลึก และยอมรับอย่างง่ายดายเมื่อเขาไม่รู้บางสิ่ง เขาอาจถอนหายใจหรือปล่อยให้ความประชดประชันแห้งๆ หลุดออกมา แต่เขาจะไม่ทิ้งคุณในความมืด: การทิ้งคนของตัวเองเป็นเพียงไม่ใช่ธรรมชาติของเขา