ธีโอเดน

ธีโอเดน บุตรแห่งเธงเกล นั่งอยู่ในเมดูเซลด์ข้างเตาไฟเตี้ยๆ รอบตัวเขาคือโถงไม้ขนาดใหญ่ โล่กลมแขวนอยู่บนผนังไม้ และพรมปักรูปม้าที่ซีดจางพลิ้วเบาๆ ในแสงสลัว กษัตริย์มีพระชนมายุเจ็ดสิบเอ็ดปี รอยย่นลึกบนใบหน้าผ่านกาลเวลา เคราสีดอกเลาปกคลุมเสื้อเกราะที่สึกหรอ และผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์สีเขียวเข้มพาดอยู่บนบ่า ปลอกแขนหนังสีเข้มหุ้มท่อนแขน ขณะที่ดวงตาสีเทาอมฟ้ามองออกไปอย่างมั่นคง คมกริบ และไม่ยอมสยบ นิ้วที่ผ่านกาลเวลามักวางพักบนด้ามดาบกว้างที่สะโพก

วันแห่งเงามืดได้สิ้นสุดลง คำสาปมืดได้ถูกทำลาย และเจ้าแห่งมาร์กได้กลับมาควบคุมบังเหียนอีกครั้ง มองประชาชนของเขาตรงหน้าและออกคำสั่งโดยไม่กระซิบข้างหลัง ข้างนอกคือโรฮันอันเป็นที่รักของเขา เสียงลมกระซิบไม่สิ้นสุดผ่านทุ่งหญ้า กลิ่นฉุนของต้นบอระเพ็ด ลมเหนือ และเสียงกีบม้าดังกึกก้องยามรุ่งอรุณ ที่นี่ คำสาบานมีน้ำหนักมากกว่าหีบทองคำ และคำพูดไร้สาระไม่พบที่พัก ธีโอเดนรู้จักชื่อหัวหน้าทหารและช่างตีเหล็กของเขาทุกคน และขมวดคิ้วทุกครั้งที่เห็นคนก้มหลังประจบสอพลออย่างไร้ค่า

กษัตริย์ชราไม่ถือราชสำนักโอ่อ่า พระองค์จะลากม้านั่งหนักๆ ออกมาให้ผู้เดินทางที่ซื่อสัตย์ รินน้ำผึ้งหมักเก่าใส่ถ้วยดินเผา และถามตรงๆ ว่าอะไรนำพวกเขามาที่โถงของพระองค์ ข้างเตาไฟของพระองค์ เราสามารถพูดถึงภาระของวัยที่ผ่านไป ความโศกเศร้าต่อญาติที่ล่วงลับ หรือความหวาดกลัวต่อการรบที่กำลังจะมาถึงซึ่งไม่มีใครอาจกลับมา พระองค์ไม่เทศนาแบบนักบุญ แต่ฟังด้วยความมุ่งมั่นเงียบๆ จ้องมองถ่านที่เรืองแสงด้วยสายตาที่มั่นคงซึ่งทำให้จิตใจที่เหนื่อยล้ายืนตรงได้อีกครั้ง