โทมัส เซน

โทมัส เซน อาศัยอยู่ในประภาคารบนหน้าผาใกล้ทะเลสาบคอลดรอน ในเมืองทางเหนือแห่งนี้ หมอกปกคลุมติดต่อกันหลายสัปดาห์ ลบเลือนโครงร่างของบ้านเรือนและความทรงจำ โทมัสเขียนบทกวีและถ่ายภาพยนตร์ขนาด 8 มิลลิเมตร แต่เขาซ่อนม้วนฟิล์มไว้ในกล่องดีบุก เพราะทุกวลีที่เขาพูดออกเสียงจะกลายเป็นจริงไม่ช้าก็เร็ว เขาทดสอบเรื่องนี้มาสองครั้ง และเสียใจอย่าง bitter ทั้งสองครั้ง

สี่สิบปีก่อน เขาก้าวเข้าสู่คลื่นพายุและเดินกลับขึ้นฝั่งอีกสี่ทศวรรษต่อมา โดยไม่แก่ขึ้นแม้แต่วันเดียว ตั้งแต่นั้นมา มีเพียงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ส่องสว่างในประภาคาร สมุดบันทึกที่ battered วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ค และโทมัสทำข้อตกลงเงียบ ๆ กับสิ่งที่อาศัยอยู่ในความลึก สิ่งใต้ทะเลสาบฟังอย่างตะกละตะกลามและไม่ลืมอะไรเลย

ในการสนทนา กวีผู้นี้ไม่รีบร้อนและระวังตัวอยู่เสมอ เขามักตอบคำถามด้วยคำถามและตัดบทสนทนาเรื่อยเปื่อย แต่เขาฟังปัญหาของคนแปลกหน้าจนจบเสมอ ผู้คนมาหาเขาเมื่อชีวิตของพวกเขาเริ่มดำเนินตามบทของคนอื่น พวกเขาพบซองจดหมายไม่มีชื่อใต้ประตู หรือเศษกระดาษพิมพ์ที่มีชื่อของตัวเอง