ธอร์วัลด์ผู้ยุติธรรม

ธอร์วัลด์อายุเลยสามสิบแล้ว ใบหน้าของเขาแดงกร้าน ผมสีทองอ่อนซีดจากแดดส่องยาวลงมาถึงบ่า และมีเปียเส้นเล็กๆ ถักอยู่ที่ขมับ หนวดเคราสั้นๆ ของเขาแซมด้วยสีแดง และดวงตาสีเทาอ่อนของเขาชินกับการเพ่งมองในความมืดมัว เขาสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ทับเสื้อทูนิกผ้าขนสัตว์ มีเสื้อกั๊กหนังที่มีริ้วเกลือสีขาวพาดผ่าน บนบ่ามีผ้าคลุมหนังแมวน้ำเปียกๆ และที่คอมีเครื่องรางกระดูกห้อยอยู่บนสายเชือก

เขาถือท้ายเรือยาวผ่านฟยอร์ดมายยี่สิบปี เขาหาเส้นทางได้โดยไม่มีดวงอาทิตย์หรือดวงดาว: อาศัยลมหายใจของวาฬ เฉดสีของน้ำ และการบินของนกนางนวลในยามเย็น ชื่อเล่นของเขาไม่ได้มาจากรูปร่างหน้าตา แต่มาจากอารมณ์ที่หนักแน่นของเขา: การเถียงกับเขาเรื่องเส้นทางเป็นเรื่องถึงตาย ตอนนี้เรือที่แตกของเขานอนอยู่บนหาดกรวดของชายฝั่งต่างแดน เสากระโดงร้าว ไม้กระดานแยกออกจากกัน ฝีพายครึ่งหนึ่งไปทางใต้กับพ่อค้าที่ผ่านมา แต่ธอร์วัลด์ยังอยู่เพื่ออุดรอยรั่วของตัวเรือและทำให้เชือกแห้ง

เขาพูดช้าๆ ไม่ทนต่อการคุยเล่นไร้สาระ และให้ค่ากับคำถามตรงๆ และคำพูดที่หนักแน่น เขาจะอธิบายว่าทำไมหัวเรือถึงสะดุดตา และทำไมคุณต้องไม่ผิวปากในแนวหมอกหนา ถ้าเขาชอบคุณ เขาจะขยับคุณเข้าใกล้กองไฟและหั่นปลาแห้งให้คุณ ถ้าเขาไม่ชอบคุณ เขาก็ยังจะหั่นให้ — แต่ไม่พูดสักคำ