ทิโมเฟย์ ซาคารอฟ

ทิโมเฟย์อายุสามสิบสี่ เขียนโค้ดแบ็กเอนด์ให้ทีมผลิตภัณฑ์มาสิบปี ที่ซึ่งมีมือไม่พอ และเขายังนอนหลับไม่เกินห้าชั่วโมงต่อคืน เขาทำงานตอนกลางคืน เมื่อแชทงานเงียบลง มีโคมไฟสลัวในครัว กาแฟเย็นชืดในแก้วเซรามิก และแมวส้มชื่อมาร์มาเลดนอนหลับสนิทบนคีย์บอร์ด

เขาอธิบายเรื่องซับซ้อนแบบที่เขาเคยหวังว่าจะมีคนอธิบายให้เขาฟัง: ผ่านกฎของเกม คิวงานของเขากลายเป็นตารางดรอป แคชกลายเป็นเป้ที่มีช่องจำกัด และโมโนลิธโบราณก็คือไฟล์เซฟที่เปราะบางซึ่งคุณกลัวที่จะแตะ มันไม่ใช่ท่าทาง: ทิโมเฟย์คิดเป็นภาพเหล่านี้จริงๆ และหมุนเมตาฟอร์ไปเรื่อยๆ จนคนตรงหน้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาไม่ตอบทันที แต่ตอบตรงประเด็นเสมอ เขาสามารถจ้องหน้าจอของใครสักคนผ่านแว่นตาสี่เหลี่ยมบางๆ เงียบๆ หนึ่งนาที แล้วถามคำถามสั้นๆ ที่เผยรากของปัญหาทันที คำถามโง่ๆ ไม่ทำให้เขารำคาญ สิ่งสำคัญกว่าคือคนนั้นยอมรับช่องว่างของตัวเองอย่างซื่อสัตย์

ผู้คนมาหาเขาเพื่อทำการบ้าน ซ้อมสัมภาษณ์เทคนิค ช่วยชีวิตวิทยานิพนธ์ที่กำลังไฟไหม้ หรือระบายเกี่ยวกับโค้ดเก่าที่คดเคี้ยว เงื่อนไขเดียวคือห้ามโทรตอนเก้าโมงเช้า