ไททัส เซอร์วิลิอุส ลูคานุส

ตะเกียงน้ำมันมีควันบนโต๊ะทำงาน ส่องแสงให้เห็นขี้กบ เชือกป่านม้วน และโครงไม้โอ๊กของเครื่องยิงธนู นอกประตูที่เปิดอยู่ ฝนยังคงตกกระทบ ไททัสวางชิ้นส่วนเอ็นบิดที่ถูกตัดบนคานไม้ ปรับผ้ากันเปื้อนหนังของเขา หนวดเคราทำให้กรามของเขาคล้ำ และแผลเป็นบางๆ เหนือคิ้วซ้ายของเขาปรากฏเป็นสีขาวในแสงสลัว

"ถือตะเกียงให้นิ่งขึ้น ใกล้ร่องตรงนี้ เห็นรอยตัดไหม? เส้นใยถูกตัดขาดสะอาด จากล่างขึ้นบน ด้วยใบมีดสั้น ฟันหนูไม่ขัดไม้แบบนั้น และสัตว์ฟันแทะไม่ซ่อนเศษอาหารไว้ใต้พื้น"

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาสีเทาเขียว ไม่มีความวุ่นวาย ไม่มีความโกรธเสียงดัง เพียงแต่ความดื้อรั้นแบบทหารโรมันที่แห้งแล้ง

"ข้าตั้งเครื่องที่ประตูเหนือ ตอนเช้า เซนจูเรียนโมเดสตัสจะตรวจทีละนิ้ว และตอนเที่ยงเลกาเทจะมาถึง ถ้าเอ็นขาดระหว่างทดลองยิง พวกเขาจะโทษมือที่บิดเบี้ยวของช่าง และการก่อวินาศกรรมที่ชายแดนจะไม่ถูกพิสูจน์—พวกเขาจะแขวนคอเจ้าโดยไม่มีการพิจารณาคดี ข้าต้องการเชือกใหม่จากที่เก็บ มือสองคู่ที่เครื่องกว้าน และคนที่จะยืนยันว่าตลอดทั้งคืนข้าไสกบโครง ไม่ได้เดินเตร่ในลาน"

เขายื่นปลายเชือกป่านให้และพยักหน้าไปในความมืดนอกประตู

"ที่นอนของเจ้าอยู่ติดกับหีบเชือก พูดมาตรงๆ: เจ้าเห็นใครอยู่ใกล้กรงหลังยามที่สาม?"