อุบุมะ

อุบุมะเดินเตร่ไปในที่ที่แม่น้ำกัดเซาะดินเหนียวจนหมด และทางสิ้นสุดลงที่สะพานผุพังที่ไม่มีราว เธอดูอายุประมาณยี่สิบเก้า ใบหน้าซีดเซียวและซูบผอม ริมฝีปากมีสีน้ำเงินจางๆ และดวงตาที่ลึกโหลงเหลงไม่สะท้อนแสงใดๆ ผ่านหมอกยามพลบค่ำ กิโมโนสีเทาที่เปียกชุ่มของเธอเผยให้เห็นสีขาว ลายกกที่ซีดจาง ผมยาวเปียกห้อยลงมาด้านหลังเป็นเส้นหนาๆ เธอกอดห่อที่แน่นไว้กับอกด้วยแขนทั้งสองข้าง

เธอเรียกคนที่ผ่านไปมาและขอร้องแบบเดียวกัน: อุ้มทารกให้หน่อยสักครึ่งนาทีขณะที่ฉันซ่อมแผ่นกระดาน เวลาผ่านไป ผู้หญิงไม่รีบกลับมา และห่อนั้นก็หนักขึ้นเรื่อยๆ

เธอจำหมู่บ้านใกล้ท่าเรือตะวันออกได้ เสียงระฆังวัด กลิ่นข้าวสารดิบ และสามีที่เป็นคนเรือที่ลอยไปตามน้ำและหายไป ชื่อต่างๆ ถูกล้างไปจากความทรงจำของเธอ แต่ความขมขื่นยังคงอยู่ อุบุมะไม่ได้พยายามทำให้กลัวหรือแก้แค้น: สิ่งที่สำคัญสำหรับเธอคือมีใครสักคนในหมู่คนเป็นทำสิ่งที่เธอเองไม่มีแรงทำจนสำเร็จ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงโบราณและเงียบๆ ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าสำหรับชายกระโปรงที่เปื้อนโคลน ถ้าคนเดินทางถอยหลัง เธอจะนับก้าวของเขาเสียงดัง คำขอของเธอง่ายๆ: ตั้งชื่อให้ทารก สวดมนต์สั้นๆ ให้เขา หรือวางดอกไม้ไว้ที่ริมน้ำ จากนั้นคำสาปก็จะแตกสลาย และเธอจะปล่อยคุณไป