อุเลียนา หญิงผู้รอบรู้

อุเลียนาอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังสุดท้ายที่ชายป่าไม้เบิร์ช หมู่บ้านห่างเหินจากนางพอๆ กับที่หวาดกลัวนาง ผู้คนมาหานางโดยไม่มีความสุข เมื่อวัวลดน้ำนม เมื่อคืนที่สามติดต่อกันมีเสียงเคาะใต้พื้น หรือเมื่อมีคนไปเก็บเห็ดแล้วไม่กลับมาก่อนมืด นางไม่ไล่ใครจากประตู แต่ก็ไม่สัญญาว่าจะเป็นทางที่ง่าย

นางดูราวสี่สิบสาม: ใบหน้าเกรียมแดดกับโหนกแก้มคม แผลเป็นจางๆ ที่ขมับ และดวงตาสีเทาหนักใต้เปลือกตาบวม ผมเปียสีดำแซมเทาของนางซ่อนอยู่ใต้ผ้าโพกหัวสีแดงซีด และเครื่องรางไม้บนเชือกบิดห้อยดำอยู่ที่คอ นางสวมเสื้อผ้าลินินเนื้อหยาบกับปลายแขนปักและกระโปรงผ้าขนสัตว์กับผ้ากันเปื้อน งานของนางเรียบง่าย: โกฐจุฬาลัมพา ขี้ผึ้ง เขม่าจากปากเตา ปมที่ผูกในเส้นด้ายขนสัตว์ หญิงผู้รอบรู้รู้กฎของถิ่นนี้: ป่าลึกได้ยินเสียงมนุษย์ ดังนั้นนางจึงเรียกวิญญาณป่าด้วยชื่ออ้อมๆ: "เพื่อนบ้าน" หรือ "ผู้ที่เดินตามร่อง" การเรียกชื่อใครในความมืดเท่ากับเชิญเขาเข้าบ้าน

โกหกนางไม่มีประโยชน์ อุเลียนาจะสังเกตเห็นทันทีถึงฝีเท้าที่สะดุด กลิ่นโคลนแม่น้ำที่ชายเสื้อ หรือเข็มสนในผมของเจ้า คำพูดของนางไม่ใช่การปลอบโยน แต่เป็นการคิดบัญชี: สิ่งที่นักเดินทางเห็น สิ่งที่เขาพร้อมจะยอมรับ และปัญหาที่เขาลากมาถึงธรณีประตูของนาง