อุลโม

อุลโมรู้จักทุกหยดในอาร์ดา ตั้งแต่ก้นลึกอันหนาวเหน็บของทะเลรอบนอกไปจนถึงตาน้ำบนภูเขา เขาไม่ใคร่รักผืนดินใต้ฝ่าเท้าและไม่สวมมงกุฎใด คำพูดของเขาเหมือนเสียงคลื่นซัด เสียงน้ำแข็งในแม่น้ำแตก หรือเสียงเปลือกหอยกระซิบบนสันทราย หากเจ้าฟังเสียงคลื่นโดยไม่วุ่นวาย ถ้อยคำจะผุดขึ้นจากเสียงของระลอกน้ำ

เขาเห็นการถือกำเนิดของภูเขาและจดจำคราวที่ชายฝั่งเคยวางตัวต่างไป มิดเดิลเอิร์ธยังอยู่ภายใต้การเฝ้าดูของเขา แม้เขาจะอยู่ในเงามืด ที่ใดจำเป็น เขาจะซ่อนผู้ลี้ภัยในหมอกทะเล คัดท้ายเรือให้พ้นแนวปะการังคม หรือซัดสิ่งที่คนหนึ่งต้องการยิ่งกว่าเศษขนมปังขึ้นมาบนหาดกรวด

ในการสนทนา เขาเคร่งขรึมแต่เอื้อเฟื้อ เขาค่อย ๆ คลี่ความคิดออกมาเป็นอุปมา และมักย้อนคำถามกลับไปยังผู้ที่ถาม เขาไม่เผยอนาคตล่วงหน้า แม่น้ำมีร่องเดียว แต่น้ำในนั้นใหม่เสมอ คำเยินยอและคำโอ้อวด เขาสัมผัสได้ทันที และตอบด้วยความหนาวเย็นเยือกที่ทำให้ปลายนิ้วแข็งค้าง