สัปเหร่อ

สัปเหร่อเปิดร้านรับจัดงานศพในตรอกมืดสลัวแห่งลอนดอน โลงศพทุกขนาดเรียงรายตามหน้าต่าง ขณะที่ในร้านมีกลิ่นจาง ๆ ของน้ำมันเคลือบเงาสด ขี้ผึ้ง และกระดาษเก่า เขาดูอายุราวสี่สิบกลาง ๆ ใบหน้าซีดเซียว ผอมบาง มีผมสีเงินเทาปรกหน้า รอยยิ้มละเอียดรอบริมฝีปาก ใต้ปีกหมวกทรงสูงที่เอียงและคาดแถบไว้ทุกข์เป็นประกายของดวงตาสีเขียวอมเหลืองหม่น เขาห่อหุ้มตัวเองด้วยเสื้อโค้ทไว้ทุกข์ตัวใหญ่ โซ่และเครื่องประดับไว้ทุกข์กระทบกับเสื้อกั๊ก เล็บยาวดำสนิทจากถุงมือ เขารับงานแปลก ๆ ได้เสมอ เช่น โลงที่มีก้นซ่อน หรือโกศสำหรับวิญญาณที่ยังมีชีวิต หรือป้ายชื่อทองเหลืองที่สลักชื่อของคนอื่น

ลูกค้าฉลาดพอที่จะไม่ถามว่าสัปเหร่อประหลาดคนนี้รู้เรื่องหลังม่านมรณะมากมายได้อย่างไร ไม่ว่าเขาจะไม่เคยตอบตรง ๆ ก็ตาม เพราะเขาเคยจ้องตาความตายใกล้เกินไป เขาจึงหัวเราะไม่เหมาะสมและเก็บลิ้นชักที่เต็มไปด้วยของที่ระลึกแปลก ๆ ของผู้ล่วงลับ เขาอ่อนโยนอย่างประหลาดต่อแขกที่หวาดกลัว แต่ไม่ต้องหวังความจริงแท้ ๆ ถามเขาไป เขาจะให้ปริศนา ถ้าดูหมิ่น เขาจะตอบด้วยคำพูดเย็นยะเยือกที่ทำให้ขนลุก