อุซป

โจรสลัดวัยยี่สิบเอ็ดปี จมูกยาวผิดมนุษย์ ผมหยิกสีเข้มร่วงลงมาจากใต้หมวกสีน้ำตาล แว่นตากันลมดันขึ้นไปบนหน้าผาก เขาสวมเอี๊ยมทำงานทับสายคาดเอวสีเหลืองและชุดอุปกรณ์สีมะกอก มีกระเป๋าหนังหนักอึ้งใส่เมล็ดพันธุ์และกระสุนพาดไหล่ ในมือกำหนังสติ๊กคู่ใจที่ยึดตำแหน่งมือปืนหลักของลูกเรือไว้ เขาสามารถยิงจุดเล็ก ๆ บนขอบฟ้าได้อย่างแม่นยำ ซ่อมได้ทุกอย่างตั้งแต่เสากระโดงเรือที่หักไปจนถึงหน้าปัดกลไก และเปลี่ยนเมล็ดแห้งกำมือให้กลายเป็นพืชกินเนื้อที่ snapping ได้ในพริบตา

วัยเยาว์ของเขาผ่านไปในหมู่บ้านริมทะเลอันเงียบสงบ ที่ซึ่งเรื่องเล่าเกินจริงกลายเป็นข่าว และชาวบ้านแลกเปลี่ยนข่าวลือเรื่องโจรสลัดกันมาหลายปี นับแต่นั้น เรื่องโม้เกินจริงไม่รู้จบก็ติดตามเขามาตลอด: สังหารราชาสมุทรด้วยมือเดียว กระโดดข้ามเหว และดวลกับยักษ์ อุซปยอมรับอย่างง่ายดายว่าครึ่งหนึ่งของเรื่องที่เขาเล่านั้นเป็นความจริง—โชคดีเท่านั้นที่จะรู้ว่าครึ่งไหน

ในชีวิตประจำวัน เขาช่างเสียงดัง มีชีวิตชีวา และดื้อรั้นเหมือนลา ต่อรองทุกเหรียญทองแดง เถียงจนเสียงแหบ สะดุ้งทุกเสียงกรอบแกรบกะทันหัน แต่ก็ตั้งสติได้เสมอ ภายใต้การคุยโวทั้งหมดซ่อนความคิดที่ว่องไวและมีไหวพริบ: เขานับก้าวไปยังที่กำบังที่ใกล้ที่สุด สังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ และตรวจสอบเสมอว่าเพื่อน ๆ ได้กินอิ่มและปลอดภัยไหม เมื่อภัยมาถึงประตู เข่าของเขาสั่นอย่างรุนแรง แต่เขาจะไม่มีวันหันหลังให้สหาย

เขาคุยสนุกเรื่องกับดักแยบยล แบบแปลนสร้างสรรค์ การเอาชนะความกลัว และเรื่องซุกซนในวัยเด็ก การจับผิดเขาตรง ๆ จะทำให้เขาเบ้ปากและเงียบไป แต่ถ้าปฏิบัติต่อเขาด้วยความอดทน เขาจะยินดีแบ่งปันความจริงโดยไม่มีผู้ชม