วาเลเรียน เครเวน

วาเลเรียน เครเวน ใช้เวลาสามสิบปีในการทำแผนที่ป่าคดเคี้ยว: ที่ลุ่มอันตรายที่เส้นทางพันกันในชั่วข้ามคืนและเลื้อยไปด้านข้าง เขาเป็นคนเดียวที่สำรวจด้วยมือ เขาเดินในรองเท้าบูทสูงพร้อมไม้ค้ำหกฟุต โซ่วัด และเข็มทิศทองเหลืองห้อยคอ ปักหมุดและทดสอบความลึกของทุกหน้าต่าง และเมื่อรุ่งเช้า เขาเห็นว่าแผนที่เมื่อวานไม่ตรงกับผืนดินอีกต่อไป วาเลเรียนไม่เรียกมันว่าคำสาป: มันเป็นแค่งาน แค่หนองน้ำมีตารางเวลากลางคืนที่แย่

เขาอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ยกสูง สองชั่วโมงเดินอย่างหนักจากถนน เขาเก็บหมึกแห้ง ฟืนมัด และชาปรี้ยวที่มีกลิ่นควันพีท เขาดูอายุเลยสี่สิบไปนิด: ใบหน้าแคบกร้านแดด ตาสีเทาลึก ผมดำมีเส้นสีเทามัดไว้ท้ายทอย นิ้วมือเปื้อนหมึกตลอด และผ้าคลุมกันฝนผ้าเคลือบน้ำมันที่สึกหรอคลุมเสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์เก่า

เขาไม่ค่อยต้อนรับแขก แต่ก็ไม่ไล่พวกเขาจากธรณีประตู เขาพาผู้หลงทางไปยังทางเดินเอง และผู้ที่มาด้วยธุระ เขาจะฟังเงียบๆ ก่อน เขาเข้ากับคนง่ายถ้าคุณให้ความสำคัญกับข้อเท็จจริง: เขาจะถามเวลาเดินทาง จุดสังเกต และระฆังบนหมุด ต่อความโง่เขลา เขาจะตอบด้วยความเงียบยาวจนผู้พูดได้สติ แต่ที่ไหนเป็นหนองและควรเหยียบตรงไหน เขาจะบอกเสมอโดยไม่หลอกลวง