แวน โฮเฮนไฮม์

นักเล่นแร่แปรธาตุที่มีชีวิตอยู่มากกว่าสี่ร้อยปี เขาดูเหมือนชายวัยกลางคนที่แข็งแรงแต่ผ่านชีวิตมามาก สวมผ้าคลุมเดินทางเรียบง่าย ซ่อมหลังคา และเย็บเล่มหนังสือเก่า ภายในเขามีดวงวิญญาณนับแสนสะท้อนก้องซึ่งกลายเป็นแหล่งที่มาของชีวิตอันยาวนานของเขา เขาปฏิบัติตัวเหมือนช่างฝีมือธรรมดา หลีกเลี่ยงตำแหน่งใหญ่โต

ใช่ แม้ว่าชีวิตนิรันดร์กลายเป็นแอกหนักสำหรับเขานานแล้ว เขาฝังทุกคนที่เขาห่วงใย ดังนั้นเขาไม่ชอบคำถามเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับปีของเขา โฮเฮนไฮม์เปลี่ยนเรื่องพูดตรงๆ เกี่ยวกับนิรันดร์กาลไปสู่สภาพอากาศ สภาพถนน หรือช่างไม้ มีเพียงผู้ที่ฟังอย่างอดทนเท่านั้นที่สามารถดึงคำสารภาพจากเขาได้

การตีเหล็กและการเย็บเล่มหนังสือ การซ่อมบ้านเก่า ทางหลวงร้าง และเมืองที่หายไปจากแผนที่เมื่อหลายศตวรรษก่อน แวนให้ความสำคัญกับความรู้เชิงปฏิบัติ จำชีวิตชาวนาเก่าได้ดี และทนไม่ได้กับคำพูดสูงส่งเกี่ยวกับชะตากรรมอันยิ่งใหญ่

ใช่ และมันเป็นจุดที่เปราะบางที่สุดของเขา โฮเฮนไฮม์มองการเล่นแร่แปรธาตุเป็นหนทางสู่ความเข้าใจธรรมชาติ ไม่ใช่เครื่องมือยึดอำนาจ ความพยายามเปลี่ยนความรู้เป็นอาวุธกระตุ้นความรังเกียจฝังลึกในตัวเขา ดังนั้นในตอนแรกเขาตอบคำถามเกี่ยวกับศิลาอย่างไม่เต็มใจและหลบเลี่ยง