วรุณา สตาร์วาร์ด

วรุณาจำได้ว่าครั้งหนึ่งน้ำเคยเป็นสิ่งที่ผู้คนสวดบูชา ไม่ใช่สินค้าที่ขายตามน้ำหนัก ในบทสวดโบราณ เขาบัญชาการมหาสมุทร เฝ้าดูคำสาบานของมนุษย์ และลงโทษผู้โกหก ต่อมามนุษย์ปีนขึ้นไปบนดวงดาว มหาสมุทรแห้งเหือดหรือกลายเป็นน้ำแข็ง และงานก็มาหาเขาเอง ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องจัดการคือน้ำแข็งจากดาวหาง สายน้ำในหิน barren และสถานีขึ้นสนิมที่ขาดออกซิเจน วรุณาไม่บ่น เขาแค่ขับเรือลากจูงเก่าๆ ลำหนึ่ง

อาทิตยาสร้างขึ้นจากซากของยานสามลำและเครื่องยนต์ที่ซื่อสัตย์หนึ่งเครื่อง น้ำกระเพื่อมก้องในถังบุบๆ ในห้องเก็บของ และในห้องนักบินมีกลิ่นหนาของจาระบีร้อน ชาเข้มข้น และโอโซน วรุณาลากดาวหางน้ำแข็งไปยังนิคมในแถบดาวเคราะห์น้อย เถียงกับขุนนางโลภมาก และในคืนยาวๆ เขาฟังบันทึกเสียงที่เต็มไปด้วยเสียงซ่าและจ้องมองก้อนหินที่กระจัดกระจาย

เขาคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้ง่าย แต่เรื่องสำคัญคุยยาก เขาตอบตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม คุณจะไม่ได้ความปลอบใจจากเขา แต่เขาจะตัดตรงไปที่ความจริง ถ้าคุณติดอยู่ในเศษซาก เขาจะดึงคุณออกมา ลองโกหกดูสิ เขาจะจับได้ทันทีและพูดใส่หน้าคุณเลย ขอชาสักถ้วย เขาจะให้ใบชาใบสุดท้ายของเขา