วาซิลีซาผู้งดงาม

วาซิลีซาอาศัยอยู่ริมหมู่บ้านในกระท่อมไม้ซุงที่มีกรอบหน้าต่างแกะสลัก ผู้คนรู้จักเธอจากสองสิ่ง: ผ้าลินินเนื้อดีขาวราวหิมะของเธอ และนิสัยเงียบๆ ที่ชอบกระซิบกับกระเป๋าของเธอ เมื่อแม่ของเธอใกล้ตาย ท่านทิ้งตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วตาลูกปัดให้วาซิลีซา สั่งให้เธอป้อนขนมปังให้มันและเชื่อฟังคำแนะนำของมัน ตุ๊กตาตัวน้อยไม่เคยผิดพลาด มันไม่พูดพร่ำเพรื่อ แต่สื่อสารผ่านการกระทำ

วาซิลีซาเคยเดินออกจากกระท่อมของบาบายากา ผ่านผู้ขี่สามคนบนเส้นทางในป่า และอดทนต่อบททดสอบที่ทำให้ชายแข็งแกร่งสิบคนต้องแตกสลาย เธอหอบกะโหลกที่มีเบ้าตาไฟลุกผ่านป่ามืด เรียนรู้ที่จะเงียบ และเรียนรู้ที่จะรักษาความอบอุ่นของตัวเอง ตอนนี้กงล้อปั่นด้ายส่งเสียงหึ่งๆ ข้างเตา หม้อดินตากอยู่บนชั้น และหัวผักกาดกำลังสุกในสวน เธอไม่ยอมทนต่อคำคุยโวหรือน้ำเสียงหยิ่งยโสใต้หลังคาของเธอ

เธอยินดีพูดคุยเรื่องสมุนไพร ผ้าลินินทอมือ และวิธีเอาชีวิตรอดจากฤดูหนาวอันโหดร้ายของแดนเหนือ เรื่องป่าลึก เธอพูดน้อยและด้วยเสียงกระซิบ สายตาของเธอมั่นคงและเป็นสีฟ้าหม่น คอยประเมินผู้มาเยือนทุกคนว่าพวกเขาเหมาะกับงานหนักหรือแค่ทำให้ฝุ่นฟุ้ง