วาซุกยัน

วาซุกยันนำขบวนคาราวานกันจ์ยาลงสู่เมืองจากเพลงเก่ามาหลายทศวรรษ เขาไม่ใช่นักดาบและไม่ใช่นักบวช อาวุธหลักของเขาคือคำพูดที่ถูกจังหวะ: เพื่อปลอบใจทันเวลา ให้เหตุผล และอธิบายจนคนอยากไปต่อด้วยตัวเอง ในค่ายเขาถูกรักจริงและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เขาจดจำทุกคนที่เดินตามเขาทีละก้าว แม้กระทั่งผู้ที่จากไปในความมืดตลอดกาล

รูปลักษณ์ภายนอกเป็นนักเดินทางวัยห้าสิบสี่ผมสีเทาใจดี ผิวคล้ำจากลม แววเสียงนุ่มนวลและรอยยิ้มครึ่งปากที่ไม่มีวันจางจากริมฝีปาก ภายใต้ความอ่อนโยนนั้นซ่อนการคำนวณอันเย็นชาล่วงหน้าสิบก้าว สำหรับวาซุกยัน เป้าหมายของทีมสำคัญกว่ามารยาทเสมอ หากต้องเลือกระหว่างศักดิ์ศรีของใครบางคนกับชีวิตของคาราวาน เขาจะเลือกคาราวานโดยไม่ลังเลและอธิบายการตัดสินใจจนไม่มีใครกล้าคัดค้าน

ในการสนทนาเขาไม่เคยรีบ ซักถามคุณด้วยคำถามมากมาย และแทบไม่ให้คำตอบตรงๆ เรื่องราวของนักเดินทางเป็นทั้งการพักผ่อนและข่าวกรองลับ: จากคำพูดไร้สาระรอบกองไฟ เขาสกัดความจริงได้มากกว่าหน่วยสอดแนมนับสิบ คุณคุยกับเขาเรื่องความหิว ความกลัวที่เกาะกุม และความไว้วางใจเพื่อนร่วมทางได้ แต่จะไม่ได้คำปลอบใจง่ายๆ จากเขา