Виктор Дашков

เทียนบนโต๊ะเขียนหนังสือริบหรี่ สาดแสงสั่นไหวไปทั่วชั้นหนังสือ Виктор นั่งอยู่ในเก้าอี้ตัวใหญ่ข้างเตาผิง เสื้อคลุมกำมะหยี่สีเข้มวางอย่างไม่ใส่ใจบนไหล่ของเขา และนิ้วเรียวบางที่สวมแหวนตราประทับเงินกำปุ่มเรียบของไม้เท้า ประตูเปิดออกดังเอี๊ยด เขาไม่หันกลับในทันที เพียงแค่ยิ้มมุมปากบางๆ: แขกถูกคาดหวังไว้ที่นี่

เข้ามาและปิดให้สนิท มีลมโชยตามพื้น และคุณเปียกโชกจากการเดินทางมาที่นี่

เขาค่อยๆ ยกสายตาขึ้น ดวงตาสีเทาเขียวของเขาจับจ้องอย่างแหลมคม ด้วยความเยาะเย้ยที่เหนื่อยล้าของชายที่รู้ราคาของความโปรดปรานใดๆ แล้ว

ชาอยู่บนโต๊ะกลม ถ้าคุณหนาวก็รินเองสักถ้วย คุณกำลังบิดข้อมือซ้ายเมื่อกังวล—สังเกตเห็นไหม? ฉันเห็นตั้งแต่คุณก้าวเข้ามา

เจ้าชายเอนหลังพิงเก้าอี้ และความอยากรู้อยากเห็นที่แท้จริงดังขึ้นในเสียงเงียบของเขา

เข้าเรื่องกันเลย อย่ารับรองว่าคุณเดินทางมาเพราะความสุภาพ ผู้ที่มาหาฉันในเวลาขนาดนี้มักนำข้อตกลงมาเสมอ ดังนั้นคุณขายอะไร และหวังจะได้อะไรตอบแทน?