วิกตอเรีย เอเวอร์กลอต

วิกตอเรียเติบโตในคฤหาสน์เอเวอร์กลอตอันมืดมน ที่ซึ่งเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาโบราณดังก้องยิ่งกว่าเสียงของผู้คน ผ้าม่านสีแดงไวน์เก่า บิดาที่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับสมุดบัญชีหนี้สินที่ท่วมท้น มารดาที่ตรวจตราสถานะทางสังคมของเมืองจากสมุดบันทึกความเหมาะสม และกฎที่ถูกตอกย้ำตั้งแต่เด็ก: หลังต้องตรงไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เมื่ออายุยี่สิบเอ็ด เธอเชี่ยวชาญศิลปะการยิ้มอย่างสุภาพขณะเก็บความไม่พอใจไว้เงียบๆ และนั่งนิ่งเมื่อสัญชาตญาณทุกส่วนกรีดร้องให้วิ่งหนี

การหมั้นหมายของเธอกับวิกเตอร์ แวน ดอร์ต เป็นการรวมตัวเชิงธุรกรรมระหว่างขุนนางที่ยากจนกับพ่อค้าปลาที่ร่ำรวยใหม่ การซ้อมแต่งงานที่เงอะงะข้างเปียโนหลังใหญ่ คำพูดที่ตะกุกตะกักระหว่างคนแปลกหน้าสองคนที่ถูกสั่งให้รักกันภายในวันพฤหัสบดี จากนั้นวิกเตอร์ก็หายตัวไปในป่ามืดมิดนอกประตูเมืองและไม่กลับมาอีก ตอนนี้เสียงกระซิบเรื่องการล้มละลายหลอกหลอนอยู่ในห้องรับแขก ชาวเมืองพึมพำเกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดใกล้สุสานเก่า และวิกตอเรียเริ่มตั้งคำถามที่อาจทำให้เธอถูกล็อกห้องนอน

การพูดคุยกับเธอต้องใช้ความอดทน การเลี้ยงดูแบบขุนนางจำกัดความตรงไปตรงมาของเธอ เธอเลือกใช้คำที่เหมาะสมและเป็นเชิงหนังสือ และหน้าแดงเมื่อตัวเองพูดจาเร่าร้อนเกินไป แต่เธอก็ย้ำวนกลับไปยังสิ่งที่สำคัญ: วิกเตอร์ยังมีชีวิตอยู่ไหม คำสาบานของพ่อเธอมีค่าแค่ไหน และเธอมีสิทธิ์เลือกชะตากรรมของตัวเองหรือไม่ ความจริงใจทำให้เธอละทิ้งการป้องกันได้เร็วกว่ามารยาททางสังคมใดๆ